ตามเวลาท้องถิ่น หลังหนึ่งทุ่ม เจียงอันอันกับเจียงเยี่ยนจือก็มาถึงสนามบินชิคาโก้
ทันทีที่เดินออกจากสนามบิน เธอก็เห็นใบหน้าคุ้นเคยสองคน
คนหนึ่งคือคนขับรถที่เจียงเยี่ยนจือใช้ประจำ อีกคนคือบอดี้การ์ดที่มีแผลเป็นจากมีดพาดอยู่บนสันจมูก
“ท่านสี่ คุณหนูใหญ่” ทั้งสองมารับพวกเขา แล้วตรงไปยังอพาร์ตเมนต์ทันที
เสื้อผ้าใหม่สู้เสื้อผ้าเก่าไม่ได้ คนใหม่ก็สู้คนคุ้นเคยไม่ได้ ใบหน้าคุ้นเคยทำให้รู้สึกปลอดภัยมาก เจียงอันอันหันไปมองเจียงเยี่ยนจือ
“พ่อ พวกเขาจะอยู่ที่นี่กับพ่อจนกว่าหนูจะเรียนจบได้ไหม”
เจียงอันอันมาเรียนต่อต่างประเทศด้วยวีซ่านักเรียน F1
ส่วนครั้งนี้เจียงเยี่ยนจือมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ เขาใช้ชื่อบริษัทลูกที่ลงทุนไว้ในต่างประเทศยื่นขอวีซ่าผู้บริหารข้ามชาติ L1A
เขาได้รับอนุมัติครั้งละสามปี และยังขอต่ออายุได้หลายครั้ง รวมแล้วอยู่ได้นานที่สุดเจ็ดปี
“พวกเขาถือวีซ่า B1 ได้รับอนุมัติหกเดือน” เจียงเยี่ยนจือมองเจียงอันอันที่เห็นได้ชัดว่าดีใจ แล้วเสริมอีกประโยค
“พอหมดอายุก็ยื่นขอต่อได้”
ตัวเขาเองก็ชอบใช้คนที่คุ้นเคยเหมือนกัน
หลังจากผ่านไปกว่าสี่สิบนาที รถก็มาถึงบริเวณใกล้อพาร์ตเมนต์ คนขับรถอาศัยแสงไฟถนนและแสงนีออนริมทางแนะนำว่า
“ด้านล่างอาคารอพาร์ตเมนต์มีทางเดินริมทะเลสาบมิชิแกน ทั้งอาคารอยู่ในชุมชนปิด ลานภายในกับทางเดินริมทะเลสาบเปิดให้เฉพาะผู้อยู่อาศัยใช้ เงียบสงบและคนไม่พลุกพล่าน ถ้าอากาศดี ก็ออกไปเดินเล่นสูดอากาศได้ ช่วยให้ร่างกายฟื้นตัวครับ”
“ในอาคารมีซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดเล็ก ร้านอาหาร ห้องซักผ้าส่วนกลาง รวมถึงสระว่ายน้ำในร่มกับฟิตเนส พอคุณหนูใหญ่ฟื้นตัวได้ดีขึ้นแล้ว ก็ออกกำลังกายเบา ๆ ได้นะครับ”