เจียงอันอันใช้เวลาทำข้อสอบหนึ่งชั่วโมง
ตอนครูถือข้อสอบที่ตรวจเสร็จแล้วเดินออกมา สีหน้าชาเฉยที่เคยคิดว่าเธอได้เข้าเรียนเพราะใช้เส้นสายก็เปลี่ยนไป
สีหน้าเปี่ยมความยินดี ก่อนเอ่ยว่า
“ข้อสอบทุกชุดของนักเรียนอันอันได้คะแนนเต็มทั้งหมด ระดับชั้นประถมสี่ผ่านเกณฑ์อย่างสมบูรณ์”
ฉินจ้วงจ้วงได้ยินแล้วทำท่าราวกับกลืนไข่ทั้งฟองเข้าไป ดวงตาเบิกกว้างกลมโต
“ได้คะแนนเต็มทุกชุดเลยเหรอ? ประถมสี่?”
“นี่...นี่เธอยังไม่เคยเข้าโรงเรียนเลยนะ!”
“ไม่เคยเข้าโรงเรียนเหรอ?” ครูมองสำรวจรูปร่างของเจียงอันอันอย่างลังเล
“นักเรียนเจียงอันอันยืนยันไหมว่าอายุหกขวบแล้ว?”
เจียงอันอันกลัวว่าครูจะเอาอายุมาเป็นข้ออ้างขัดขวางคำขอข้ามชั้นของเธอ จึงเลือกทำข้อสอบแค่ระดับประถมสี่ รีบพยักหน้าทันที
“หนูอายุหกขวบจริง ๆ ค่ะ แค่ตัวเตี้ยไปหน่อย”
เธอเสริมอย่างดื้อรั้นอีกประโยคว่า “ต่อไปหนูจะสูงขึ้นค่ะ”
ฉินอวี่หัวเราะเบา ๆ ลูบศีรษะเธออย่างปลอบโยน แล้วยืนยันกับครูว่า
“เธออายุหกขวบครับ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ตกลง” ครูกล่าว
“หลังปีใหม่ พอเปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิให้เรียนชั้นประถมสามภาคเรียนหลังไปก่อน ครึ่งปีหลังค่อยขึ้นชั้นประถมสี่”
“ได้ครับ” ฉินอวี่กล่าวขอบคุณ แล้วมองฉินจ้วงจ้วงก่อนถามครูว่า
“ผลการเรียนของเขาเทอมนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ?”
ครูพลิกดูข้อสอบ “ผลสอบปลายภาคออกแล้ว พอดีเลย พวกคุณเอากลับไปได้”
สีหน้าฉินจ้วงจ้วงเปลี่ยนไปมาก “ครูครับ ไว้วันหลัง...”
สายไปแล้ว
ครูยื่นข้อสอบมาให้เรียบร้อย
“นักเรียนฉินเจิ้นกั๋ว ในเมื่ออันอันเป็นคนในครอบครัวเดียวกับเธอ ช่วงปิดเทอมก็ให้เธอช่วยติวเธอดี ๆ หน่อยนะ ผลการเรียนของเธอนี่...”
ฉินอวี่รับข้อสอบมา
คณิตศาสตร์: 9 คะแนน
เขาขมวดคิ้วแน่น
“เธอสอบยังไงถึงได้คะแนนแบบนี้?”