ขึ้นรถไฟปุ๊บ ฉินอวี่ก็หยิบปากกาหมึกซึมออกมาจากกระเป๋าเสื้อทหาร
"แม่ แม่ ดูสิ เป็นปากกาหมึกซึมยี่ห้อฮีโร่!" เด็กชายที่นั่งฝั่งตรงข้ามชี้อย่างตื่นเต้น "เหมือนกับที่พ่ออยากได้ แล้วแม่ไม่ยอมซื้อให้เลยเป๊ะ ๆ!"
เจียงอันอัน: "..."
เงยหน้าขึ้น ก็เห็นเด็กชายคนนั้นตาค้าง มองแทบจะเอาลูกตาไปติดอยู่ที่มือของฉินอวี่
ปลายปากกาของฉินอวี่เคลื่อนไปบนกระดาษอย่างแผ่วเบา ตัวหนังสือหลายบรรทัดที่คมชัดทะลุกระดาษไหลออกมา:
ยาขี้ผึ้งแก้เด็กกัด ฝ้าย ผ้า รองเท้าบุหรี่ หนังยางมัดผม สั่งนมสด ครีมโซวฮวา น้ำมันหอยแครง ไหมพรมแท้...
เขียนเสร็จก็ส่งให้ฉินลี่ฮวา: "ยังขาดอะไรอีกไหม?"
ฉินลี่ฮวารับมา แล้วเติมต่อท้าย: ถุงมือไหมพรม เสื้อและกางเกงไหมพรม (ไว้ใส่เปิดฤดูใบไม้ผลิ) ผ้าสำหรับตัวและซับในเสื้อเจ็กเกอร์อย่างละหนึ่งจ้าง
สองคนคุยกันเสียงเบา ดูเหมือนกำลังร่างแผนปฏิบัติการรบ
เจียงอันอันห่อตัวอยู่ในเสื้อคลุมทหาร เหลือไว้เพียงดวงตาคู่หนึ่ง
เธอมองทุ่งหิมะที่วืดผ่านไปนอกหน้าต่าง ได้ยินเสียงพูดคุยอันไม่เร่งรีบของพวกเขาดังเข้าหู
เหมือนผ้านวมหนาสองผืน ที่ค่อย ๆ ห่อหุ้มเธอไว้ทีละชั้น
ในความคิดของเธอ ภาพในชาติก่อนที่ถูกอาสามชี้หน้าด่าว่า "ไอ้คนกินเปล่า" ค่อย ๆ สลายหายไป
ครั้งนี้ เธอดูเหมือนจะปีนออกจากร่องน้ำเสียจริง ๆ และยังมีคนรับเธอไว้อีกด้วย
ลงจากรถไฟ ฉินอวี่พาเธอขึ้นรถเมล์สาย 21
"ใกล้ถึงแล้ว" ฉินอวี่พูด
เจียงอันอันมองตามสายตาของเขาไป
ประตูยามที่น่าเกรงขามปรากฏขึ้นตรงหน้า ทหารยามที่ถือปืนคอยปฏิบัติหน้าที่อยู่ ชุดทหารเรียบกริบ ยืนตรงราวกับต้นสนที่แข็งแรง