เจียงอันอันล้างหน้าเสร็จก็เดินออกจากประตู บังเอิญเจออาสามของตัวเองพอดี
นางมีสีหน้าเต็มไปด้วยความอบอุ่น “อันอัน หนูจะไปตระกูลฉินจริง ๆ เหรอ?”
พูดพลางก็ยื่นมือมาดึงเจียงอันอัน
เจียงอันอันหลบมือของนาง:
“มีอะไร?”
เจียงกุ้ยฮัวสีหน้าแข็งทื่อไปชั่วขณะ แต่คิดถึงเงินเจ็ดร้อยกว่าหยวนที่นางรูดจากพี่ชายคนที่สองได้ ซึ่งมากกว่าเงินเดือนสองปีของตัวเอง ดวงตาก็อ่อนโยนขึ้น:
“หนูไม่คุ้นเคยกับตระกูลฉิน ไปอยู่ที่นั่นก็เป็นแค่คนอาศัยใต้ชายคาคนอื่น”
“อาเป็นญาติของหนู หนูมากับอา อาเลี้ยงหนูเอง”
“อะไรกันที่ว่าใต้ชายคาคนอื่น?” ฉินลี่ฮวาเดินออกมาจากด้านหลัง “คุณเป็นญาติของนาง แล้วคุณไปทำอะไรตอนที่ผ่านมา?”
นางเอาผ้าพันคอของตัวเองพันรอบคอเจียงอันอัน
พันไปสองรอบ
แล้วผูกเป็นปมที่ต้นคอ
ผ้าพันคอขนสัตว์สีเทา
อบอุ่นมาก
เจียงอันอันกดหน้าครึ่งหนึ่งลงไปในความนุ่มของขนสัตว์
เจียงหงหงตามอาสามมาตลอดทาง พอเห็นก็รีบวิ่งเข้าไปพูดว่า:
“อาสาม เจียงอันอันเป็นคนเนรคุณ โลภเห็นแก่ตัว แน่นอนว่าต้องหน้าด้าน ๆ ตามคนตระกูลฉินไปเสวยสุข นางดูถูกบ้านของอาอยู่แล้ว”
“อาสามไม่มีลูกเป็นของตัวเอง หนูจะเป็นลูกของอาสามเอง ต่อไปหนูจะดูแลท่านอย่างดี”
เจียงกุ้ยฮัวไม่พูดอะไร
นางมองเจียงหงหง ดวงตาซับซ้อน
นางอยากได้เจียงอันอัน ไม่ใช่แค่เพราะเงินในมือของนาง แต่เพราะเห็นว่านางขยันด้วย
ง่ายต่อการควบคุม จะได้เอามาเป็นสะใภ้เล็กให้ลูกเลี้ยงที่โง่เขลาของตัวเองได้
ส่วนเจียงหงหง——ขี้เกียจ กินไม่เลือก เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม
ต่อไปถ้านางให้หงหงแต่งงานกับลูกเลี้ยง พ่อแม่ของนางคงมาวุ่นวายทั้งบ้านแน่