“ยังมีอะไรที่อยากได้อีกไหม” ฉินอวี่พาเจียงอันอันกลับห้อง
“...ไม่มีแล้ว” เจียงอันอันส่ายหน้า
“ตอนนี้นึกออกแค่อย่างเดียว”
“ได้ พอไปถึงแล้วถ้าอยากได้อะไร ก็โทรหาฉันนะ” ฉินอวี่หยุดฝีเท้าหน้าห้องของเจียงอันอัน
แสงไฟสีเหลืองสลัวใต้ชายคาส่องลงบนตัวเจียงอันอัน ทอดเงาร่างงดงามของเธอ ผมยาวจรดเอวพลิ้วไหวไปตามสายลมและชายกระโปรงที่ขยับเบา ๆ
ชายกระโปรงนุ่มนิ่มนั้นปัดผ่านหน้าแข้งของฉินอวี่อย่างแผ่วเบา คล้ายสัมผัสแต่ก็คล้ายไม่สัมผัส
ความรู้สึกนั้นแล่นปราดขึ้นตามเส้นประสาททุกเส้น นิ้วมือที่ห้อยอยู่ข้างตะเข็บกางเกงของเขาขดงอลงเล็กน้อย
“...เข้าไปเถอะ” ฉินอวี่เอ่ยเสียงต่ำแหบ พลางเหลือบมองเข้าไปในห้องแล้วพูดว่า
“พ่อเธออยู่ในห้อง”
เจียงอันอันใจหายวาบ รู้สึกเหมือนเด็กที่ทำผิดแล้วถูกผู้ปกครองจับได้
ฉินอวี่ยืนอยู่ใกล้เธอ สีหน้าที่เปลี่ยนไปของเธอจึงอยู่ในสายตาเขาทั้งหมด เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามว่า
“ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม”
“ไม่ต้องหรอก คุณกลับไปพักเถอะ” พอดีเจียงอันอันอยากรู้รายละเอียดเรื่องที่เธอกับเจียงปูโกวหมั้นกัน
เรื่องนี้เห็นชัดว่าไม่เป็นผลดีกับเจียงปูโกว แล้วทำไมคนตระกูลเจียงถึงยอมตกลงกันนะ
แล้วแม่ของเจียงปูโกวมีท่าทีอย่างไร
เจียงเยี่ยนจือน่าจะรู้เรื่องทั้งหมดดีที่สุด
……
เจียงอันอันจับกรอบประตูแล้วชะโงกหน้าเข้าไป
ไม่รู้ว่าเจียงเยี่ยนจือเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร ตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่ข้างโต๊ะ พลิกอ่านหนังสืออ่านเล่นที่เธอมักอ่าน
พอเห็นเธอเข้ามา เขาก็ช้อนตาขึ้นมอง สีหน้าเรียบเฉย ทว่ากลับเผยให้เห็นความสง่างามสูงศักดิ์ไปทั้งตัว
เจียงอันอันรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล จึงเรียกเขาว่า