ก่อนที่เฉินเหวินจะทันได้ตั้งตัว ร่างเงานั้นก็เอ่ยขึ้นว่า "หนุ่มน้อย เจ้าชื่ออะไร"
เฉินเหวินสูดลมหายใจลึก ๆ จึงกล่าวว่า "ก่อนที่จะถามชื่อผู้อื่น ท่านผู้อาวุโสไม่ควรแนะนำตนเองก่อนหรือ"
"ฮ่าฮ่าฮ่า ความกล้าดีนัก ข้าชอบ"
ร่างเงาหัวเราะก้องขึ้นทันที รอยยิ้มนั้นซ่อนความชื่นชมไว้ไม่อยู่
ชั่วครู่ใหญ่ ร่างเงาจึงเก็บรอยยิ้ม "ข้าสกุลหลี่ นามเทียนตี้ ชาวโลกทั้งปวงเคารพข้าในนาม 'ฟ้า'"
หลี่เทียนตี้?
ดังที่คิดจริง ๆ
เฉินเหวินรู้สึกเข้าใจแจ่มชัดในใจ จึงประนมมือค้อมกาย "ศิษย์ที่ต่ำต้อยเฉินเหวิน ขอคารวะท่านผู้อาวุโส"
"พรสวรรค์ของเจ้าแข็งแกร่งกว่าหญิงสาวแห่งเผ่าข้านับประสา" หลี่เทียนตี้เอ่ยช้า ๆ
เฉินเหวินย่อมรู้ว่าหลี่เทียนตี้หมายถึงใคร จึงกล่าวว่า "ศิษย์ที่ต่ำต้อยก็เพียงได้โชคอำนวย ได้แสดงความหย่อนยานต่อหน้าท่านผู้อาวุโส"
"ความดีความเลวของพรสวรรค์ ข้ายังแยกแยะออก เจ้าไม่ต้องถ่อมตัว" หลี่เทียนตี้ส่ายหน้า
เฉินเหวินเงียบงัน
"เจ้าสามารถเข้ามายังสถานที่แห่งนี้ และได้รับกำปั้นเทียนตี้ ย่อมแสดงว่าเจ้ากับข้ามีบุญวาสนาต่อกัน"
"โดยปกติ การสืบทอดของข้าสงวนไว้แก่ผู้สืบสายโลหิตของตน แต่เจ้ากลับกลายเป็นความผิดธรรมดาที่แท้จริง"
"ข้าอาจสืบทอดโอกาสอันเลิศล้ำให้เจ้า แต่หวังว่าเมื่อเผ่าเทียนตี้ประสบภัย เจ้าจะช่วยเหลือไว้สักมือ จะเป็นเช่นนั้นหรือ"
หลี่เทียนตี้มองเฉินเหวินแล้วเอ่ยช้า ๆ
เฉินเหวินสะดุ้งเฮือกก่อนจะกล่าวว่า "แม้ไม่มีการสืบทอดอันเลิศล้ำนี้ พระคุณแห่งกำปั้นเทียนตี้ก็เพียงพอที่ศิษย์ที่ต่ำต้อยจะจารึกในใจ"
"หากในอนาคตมีความสามารถเพียงพอ ตราบที่เผ่าเทียนตี้ประสบภัย ศิษย์ที่ต่ำต้อยจะช่วยเหลืออย่างแน่นอน"
"ดีมาก ด้วยถ้อยคำนี้ ข้าจะมอบโอกาสอันเลิศล้ำอีกหนึ่งให้เจ้า" หลี่เทียนตี้หัวเราะก้อง
"เช่นนั้นศิษย์ที่ต่ำต้อย ขอขอบพระคุณท่านผู้อาวุโสไว้ ณ ที่นี้" เฉินเหวินค้อมกายอีกครั้ง