มาถึงแล้วสินะ
มุมปากของเฉินเหวินโค้งขึ้นเล็กน้อย
ตรงกันข้ามกับหลี่ชิงหลิงที่ตกใจจนสุดหูสุดตา หันไปมองยังลานยุทธ์อย่างตื่นตระหนก
เมื่อกวาดสายตาไป บนลานยุทธ์ที่กว้างใหญ่นั้นปรากฏผังค่ายกลขนาดมหึมา และกำลังแตกร้าวออกไปไม่หยุดหย่อน
ไม่ช้า สระน้ำอมฤตสีทองบริสุทธิ์ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
น้ำอมฤตนั้นใสซึงเหมือนผลึก กลิ่นยาหอมฉุนลอยฟุ้งออกมา ทั้งยังสะท้อนปรากฏการณ์วิเศษนานัปการ
"นี่มัน…" หลี่ชิงหลิงกลืนน้ำลายเหงื่อลงคอโดยไม่รู้ตัว
เรื่องเช่นนี้นางไม่เคยคิดฝันมาก่อน แม้แต่ตำราโบราณของตระกูลหลี่ก็ไม่เคยบันทึกถึงน้ำอมฤตวิเศษเช่นนี้เอาไว้
"เข้าไปเถิด"
เฉินเหวินทิ้งประโยคเดียว แล้วก้าวย่างออกไป
ร่างของหลี่ชิงหลิงสะท้านวูบ แล้วเอ่ยถาม "ท่านหมายความว่า ข้าก็มีสิทธิ์ด้วยหรือ?"
นางจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าสิ่งนี้คือของวิเศษชนิดหนึ่ง
แต่พูดตามตรง นางไม่กล้าฝันให้ไกลถึงเพียงนั้น
ดังนั้นเมื่อได้ยินคำของเฉินเหวิน ความตกตะลึงก็ทำให้นางแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
ฝีเท้าของเฉินเหวินหยุดลงชั่วขณะ แล้วกล่าวว่า "หากเจ้าไม่ปรารถนา ก็ยืนดูอยู่ตรงนั้นได้"
"ไม่ๆๆ ข้ายินดี ข้ายินดี" หลี่ชิงหลิงพยักหน้ารับรัว ๆ แล้วรีบก้าวตามเฉินเหวินไปทันที
ในยามนี้ ความรู้สึกของนางที่มีต่อเฉินเหวินก็เปลี่ยนไป
แต่เดิมนางคิดว่าเฉินเหวินเป็นเพียงฆาตกรเลือดเย็นผู้สังหารคนราวกับตัดหญ้า ไร้ซึ่งความเมตตาปรานี
บัดนี้เมื่อมองกลับไป ชายผู้นี้แม้มือจะหนักหน่วงสักหน่อย แต่การวางตัวต่อผู้คนกลับเต็มเปี่ยมด้วยน้ำใจมนุษย์จริง ๆ
อย่างน้อย หากสลับให้นางอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ นางไม่แน่ว่าจะทำได้ใหญ่หลวงเช่นนี้หรือไม่
ส่วนเฉินเหวินนั้นไม่แม้แต่จะเหลือบมองหลี่ชิงหลิงสักแวบ ไม่ช้าก็หยุดลงริมสระน้ำอมฤต
"ก่อนจะลงไป ข้ามีเรื่องหนึ่งจะพูดก่อน" เฉินเหวินเอ่ยขึ้นช้า ๆ
"ท่านโปรด ท่านโปรด" หลี่ชิงหลิงรับคำรับรัว
"ภายในน้ำอมฤตนี้มีผลข้างเคียงอย่างไร ข้าไม่ทราบ หากระหว่างกระบวนการเกิดความสูญเสียขึ้น ข้าจะไม่รับผิดชอบ"