ฉีเสวยไช้เห็นคนตรงประตูก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
“เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ขอโทษด้วย ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะเปิดประตูออกมากะทันหัน”
เจียงลิ่วลิ่วกำลังจะเคาะประตูอยู่พอดี จู่ ๆ ประตูก็เปิดออก เกือบเคาะโดนศีรษะอีกฝ่ายเข้าแล้ว
หญิงสาวที่ออกมามีอายุไล่เลี่ยกับนาง สวมเสื้อผ้าสีแดงเก่าคร่ำ ด้านนอกคลุมเสื้อกันหนาวสีเทาหม่น
“เจ้าเป็นใคร?” ฉีเสวยไช้ได้สติ จ้องหน้าเจียงลิ่วลิ่วด้วยท่าทีระแวดระวัง
“ข้าอยู่ทางโน้น เพิ่งมาถึงหมู่บ้านวันนี้ ตั้งใจมาขอยืมไฟสักหน่อย” เจียงลิ่วลิ่วชี้ไปทางทิศตะวันออก
บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่อยู่ใกล้ที่พักของนางที่สุด
นางต้องขอยืมไฟกลับไปก่อไฟอุ่นเตียงเตา ตอนนี้รีบทำให้เตาอุ่นสักหน่อย กลางคืนก็น่าจะนอนได้ ถึงจะชื้นอยู่บ้างก็ยังดีกว่านอนบนเตาเย็น ๆ
“เจ้าเป็นคนตระกูลลั่วที่ถูกเนรเทศมาสินะ? เจ้านี่ไม่รู้จักอายบ้างหรือ มายืนแอบฟังอยู่หน้าบ้านคนอื่น”
ฉีเสวยไช้เห็นนางชี้ไปทางเรือนเก่าของตน สีหน้าก็พลันบึ้งตึงลง
เจียงลิ่วลิ่วไม่เข้าใจ “แอบฟังอะไรกัน ข้ามาเคาะประตูอย่างเปิดเผยต่างหาก ขอถามหน่อยว่าที่บ้านมีไฟหรือไม่?”
“เจ้านี่... ไม่มี เจ้าไปเสีย ต่อให้มีก็ไม่ให้ยืม”
ฉีเสวยไช้ได้ยินนางเอ่ยขอยืมไฟอย่างมั่นอกมั่นใจ ก็พึมพำแล้วทำท่าจะปิดประตู
ท่านหญิงลวี่ได้ยินเสียงจึงรีบวิ่งมาเปิดประตูออก แล้วด่าฉีเสวยไช้ทันที “นังเด็กนี่ คนมาถึงหน้าประตูบ้านแล้ว จะมีเหตุผลอะไรไล่คนออกไปเสีย แม่สอนเจ้าไว้อย่างนี้หรือ?”