บทที่ 34 โจรในเรือน
“อาจิน——” เซี่ยเหล่าไท่จวินมีหรือจะปฏิเสธซิ่วหนิงจวิ้นจู่ได้ “เอารูปปั้นพระหยกขาวของเจ้าออกมาให้ถังถังดูหน่อย”
ซูจินในยามนี้ราวกับถูกตอกตรึงอยู่กับที่ ใบหน้าน้อย ๆ แข็งทื่ออย่างเห็นได้ชัด
สีหน้าของต่งซื่อก็ดูไม่สู้ดีนัก นางเพิ่งจะก้าวเข้าไปหัวเราะกลบเกลื่อน ทว่าเซวียหนิงก็เอ่ยปากขึ้นเสียก่อน “พระหยกขาวองค์นั้นทรงเกียรติสูงส่งที่สุด แต่ก่อนท่านเหล่าฟูเหรินประดิษฐานไว้ในห้องพระตลอดมา ผ่านพิธีพุทธาภิเษกแล้ว ยิ่งวิเศษนัก จวิ้นจู่ วันนี้ท่านต้องดูให้ดีนะเจ้าคะ นับเป็นของดีมีค่าอย่างแท้จริง”
ยิ่งเซวียหนิงพูด ซิ่วหนิงจวิ้นจู่ก็ยิ่งอยากทอดพระเนตร
นางยังเคยได้ยินว่าพระหยกขาวองค์นั้นมีพุทธานุภาพ เช่นนั้นก็ยิ่งอยากได้มาครอบครองเสียเอง
เด็กสาวในอาภรณ์แพรเหลืองไข่นุ่มนวลอิงแอบบนบ่าเซี่ยเหล่าไท่จวินอย่างออดอ้อน “เหล่าฟูเหริน ให้ถังถังได้เปิดหูเปิดตาสักหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ”
เซี่ยเหล่าไท่จวินพูดยิ้ม ๆ “จะมีอันใดไม่ได้เล่า ต่อจะยกพระหยกขาวองค์นั้นให้เจ้าเสียก็มิใช่เรื่องใหญ่โตอันใด”
เซี่ยเหล่าไท่จวินกล่าวเช่นนี้ ใบหน้าของซูจินก็แทบจะขาวซีดราวกับแผ่นกระดาษ
นางด่ามารดาคนอื่นอยู่ในใจ แต่เบื้องหน้ากลับทำอะไรไม่ถูกราวกับมือเท้าชา ยืนตะลึงอยู่กับที่ ริมฝีปากขยับขึ้นอย่างไม่มีเสียง
บรรยากาศในห้องอุ่นอึมครึม เซี่ยเหล่าไท่จวินเห็นนางเนิ่นช้าไม่ขยับเขยื้อน ก็ขมวดคิ้วพูด “ยังไม่สั่งคนไปเอามาอีกหรือ?”
ซูจินแทบจะร้องไห้ออกมา ในยามนี้จนปัญญาไม่มีหนทางจริง ๆ จึงมองไปทางต่งซื่อด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ
ต่งซื่อได้แต่เคียดแค้นที่เด็กสาวคนนี้ไม่เอาไหน รีบยิ้มเจื่อน ๆ แล้วเดินเข้าไปในโถง กล่าวกับเซี่ยเหล่าไท่จวิน “เหล่าฟูเหริน พระหยกขาวองค์นั้น——”