ใบหน้ารูปไข่ขาวเนียนถูกขนหนูสีเทาหนาฟูโอบล้อม เผยให้เห็นคางงามเรียวขาววาววับ
ท่ามกลางเหล่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่งดงามอ่อนโยน นางมีความงามที่เยือกเย็นและไว้ตัวเป็นหนึ่งเดียว
“ข้าไม่สนใจคนพวกนั้น”
“เช่นนั้นท่านพี่สนใจสิ่งใดกันแน่ หรือว่าท่านพี่จะไม่แต่งงานจริง ๆ กระนั้นหรือ!”
เจียงจื้ออวี๋ลดสายตาอันสง่างามเยือกเย็นลง มุมปากเม้มเล็กน้อย ไม่สนใจจะตอบน้องสาวลูกพี่ลูกน้องที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่หยุดอยู่ข้างกายอีก
นางไม่ใช่คนโบราณแห่งต้าหยง ร่างเดิมติดเชื้อหวัด แล้วจากไปด้วยอาการป่วยเฉียบพลัน
เมื่อฟื้นขึ้นมาก็เปลี่ยนดวงจิต ถูกนางซึ่งเป็นมนุษย์เงินเดือนในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดเข้ายึดครองร่าง
แย่ก็ตรงที่นางข้ามภพมา แต่ในร่างกลับไม่มีระบบมิติหยกวิเศษอะไรเลย
ดีตรงที่นางเกิดในครอบครัวขุนนางผู้ทรงภูมิ ตระกูลล้วนเป็นคนหนังสือ ผู้ทำราชการและเป็นขุนนางสืบต่อกันมา ป้าของนางยังแต่งเข้าจวนเซวียนอี้โหว มาเป็นฮูหยินเอกของจวนอีกด้วย
นางข้ามมาอยู่ในครอบครัวที่ร่ำรวย ไม่ต้องกังวลเรื่องกินอยู่ ไม่ต้องตรากตรำเพื่อปากท้อง
คิดไว้แต่เดิมว่าจะนอนนิ่ง ๆ อย่างปลาเค็มไปทั้งชีวิต ใช้ชีวิตชาตินี้ให้ผ่านไป บางทีอาจจะได้กลับคืนสู่ศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดก็ได้
น่าเสียดาย ที่นางเพิ่งจะล่วงเข้าวัยสิบหก ครอบครัวก็เร่งรัดจะหาคู่ให้แต่งออกเรือน
บัดนี้การเร่งรัดเรื่องแต่งงาน กลายเป็นเรื่องน่าปวดหัวอันดับต้น ๆ ของนาง
วันนี้ที่นางเต็มใจมาร่วมงานเลี้ยงรับรองเป็นสมาชิกครอบครัวของแม่นางสกุลเซวีย ก็เป็นเพียงเพราะคิดจะเลือกเฟ้นคนที่ถูกใจสักคน ดูว่าจะสามารถตกลงทำสัญญาแต่งงานกับเขาได้หรือไม่ หลังจากนั้นต่างคนก็ต่างใช้ชีวิต ใครก็อย่าได้ก้าวก่ายใคร
ไม่นานนัก บรรดาฮูหยินแทบจะมารวมตัวกันเต็มโถง