ซูชิงแอบถลึงตาใส่เฮ่ามัวมัวแวบหนึ่ง สายตาอันคมกริบของเหล่าไท่จวินก็จับจ้องไปที่นางเช่นกัน
ขาของเฮ่ามัวมัวพลันอ่อนเปลี้ย คุกเข่าลงหน้าตำหนักด้วยตัวสั่นเทา
เดิมทีนางคิดจะพูดจาอำพราง กล่าวหาเซวียหนิงให้แปดเปื้อนไปเสียหน่อย
“บ่าว——”
ทว่าเซวียหนิงกลับพูดขึ้นอย่างแนบเนียน ก่อนนางจะทันเอื้อนเอ่ย “ตอนนั้น เฮ่ามัวมัวเฝ้าอยู่หน้าห้องข้าด้วยตนเอง เป็นไปไม่ได้ที่นางจะมองไม่เห็นอย่างชัดเจน”
หากนางบอกว่ามองเห็นไม่ชัดเจน นั่นก็หมายความว่านางละเลยหน้าที่ ทำงานบกพร่อง
จวนเซวียนอี้โหวปกครองเคร่งครัดนัก หากบ่าวชั่วร้ายทำร้ายนาย ก็จะถูกนายใหญ่ขายออกไปจากเมืองหลวง และไม่มีวันได้กลับมา
ร่างของเฮ่ามัวมัวแข็งทื่อ ฟังความนัยที่แฝงอยู่ในคำพูดของเซวียหนิงออก จึงรีบกล่าวว่า “เหล่าไท่จวิน สิ่งที่คุณหนูเซวียพูดเป็นความจริงทั้งหมดเจ้าค่ะ”
สีหน้าของซูชิงพลันดูแย่ลง นางกัดริมฝีปากแน่นด้วยความเกลียดชัง “เซวียหนิง พวกเราต่างได้ยินมาหมดแล้ว ว่าเจ้าถูกซื่อจื่อสกุลเฉาผลักตกน้ำ แถมยังถูกบุรุษแปลกหน้าอุ้มขึ้นมาอีก… ตัวเจ้าคงจะถูกคนเห็นไปหมดแล้ว สร้างความเสื่อมเสียแก่ชื่อเสียงของเด็กสาวในจวนโหวของพวกเรา! เจ้าจะให้พวกเราพี่น้องอีกหลายคนไปเจรจาเรื่องวิวาห์ได้อย่างไรในภายหน้าเล่า”
เซวียหนิงรู้ดีว่า คนที่คิดร้ายต่อนาง จะต้องใช้เรื่องนี้มาเล่นงานเป็นแน่
นางหัวเราะแผ่วเบาเย็นชาทีหนึ่ง แล้วจ้องมองไปยังซูชิงโดยตรง
“คำพูดของพี่สี่นั้นฟังราวกับพี่สี่ไปอยู่ในที่เกิดเหตุด้วยตนเอง ทว่าพี่สี่หาได้ไปที่นั่นไม่ แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าร่างของข้าถูกคนมองจนหมด”
ซูชิงถึงกับพูดไม่ออก ใบหน้าแดงก่ำเล็กน้อย แต่แล้วก็มั่นใจว่าเซวียหนิงไม่สามารถอธิบายอะไรได้ชัดเจน จึงเชิดคางขึ้น มุมปากยกยิ้ม “ปอยผมของเจ้ายังเปียกอยู่จนถึงตอนนี้ เจ้ายังจะกล้าปฏิเสธอีกหรือว่าเจ้าไม่ได้ตกน้ำ ไม่ได้ถูกบุรุษอุ้มขึ้นมา”