หลายวันหลังจากนั้น จวนแม่ทัพวุ่นวายราวกับโจ๊กเดือด
ญาติข้างเซวียรีบขวนขวายยึดทรัพย์สมบัติของเด็กกำพร้า
เจียงซื่อแห่งจวนเซวียนอี้โหวก็คิดจะพาเด็กน้อยกลับไปเลี้ยงดูที่จวนโหว ตระกูลเว่ยก็มารับตัวเช่นกัน ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งจวนล้วนอลหม่าน
จนกระทั่งมีรายงานลับทางทหารส่งมาจากชายแดน รายงานนั้นถูกส่งเข้าวังหลวงในคืนเดียวกัน
ข่าวที่ว่าแม่ทัพใหญ่เซวียพัวพันกับศัตรูถูกปล่อยออกมาอย่างลับๆ หน้าตาของพวกญาติข้างเซวียเปลี่ยนไปในพริบตา
ไม่มีใครอยากรับเรื่องร้อนๆ อีก
ท่ามกลางความวุ่นวาย เด็กน้อยกอดขาเขาไว้ เงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาโตเต็มไปด้วยรอยน้ำตาแล้วถามเขาว่า “พี่ พาไปหาพ่อกับแม่ได้หรือไม่”
ร่างเล็กนุ่มนิ่มกระโดดเข้ามาในอ้อมกอด ทำให้เขาชะงักงันไปชั่วขณะ
ยังไม่ทันได้ขยับ ก็ถูกเด็กน้อยจูงมือหนีออกจากโถงใหญ่
นางบอกว่านางรู้ว่าพ่อแม่อยู่ที่ไหน อยู่ที่ชายแดนไกลโพ้น
ดังนั้นนางจึงเตรียมเงินและเสบียงไว้มากมาย มัดรวมอยู่ในห่อผ้าเล็กๆ แต่น้ำหนักมาก
“พี่ ให้เงิน”
นางยังหยิบกุญแจอายุยืนออกมาจากอกด้วยความระมัดระวัง ทั้งที่รู้สึกเสียดาย แต่กลับเด็ดเดี่ยวอย่างที่สุด
“พาพี่ไปหาพ่อแม่เถิด หากหาเจอ ข้าจะให้เงินอีกมากมาย ไม่ว่าพี่ต้องการสิ่งใด ข้าจะมอบให้ทั้งหมด ขอเพียงพี่ยอมช่วยข้าหาพ่อแม่และพี่ชาย”
นางพูดด้วยเสียงอู้อี้ไร้เดียงสา พลางร้องไห้สะอึกสะอื้น
ดูน่าขำ ทั้งยังมีความน่ารักที่ยากจะบรรยาย
นิ้วน้อยๆ จับหัวแม่มือของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะไม่ยินยอม
ทุกคนบอกนางว่าครอบครัวของนางตายไปแล้ว ไม่มีวันกลับมา แต่นางก็ไม่ยอมเชื่อ