วินาทีถัดมา ใบหน้าของเย่ชูก็ปรากฏบนหน้าจอ เธอกลับมามีท่าทางไร้พิษภัยอย่างที่ทุกคนคุ้นเคย
“ขอโทษนะทุกคน! มีคนบาดเจ็บ แล้วก็มีภาพเลือดนิดหน่อย ต่อจากนี้...” เย่ชูหันกล้องให้ทุกคนดูสถานการณ์ตรงหน้า
เย่ชิงตัวสั่นงันงก เข้าไปตรวจดูอาการบาดเจ็บของคุณลุง ส่วนข้าง ๆ กันนั้น หมูป่านอนเลือดไหลอยู่บนพื้น ลูกหมูหลายตัวแตกฮือไปหลบอยู่ไม่ไกล คอยมองพวกเธอทั้งสาม แต่ก็ไม่ได้หนีไปไหนไกล
โมโมส่งข้อความมา [ห้ามปิดไลฟ์ ทีมกู้ภัยกำลังขึ้นเขา]
“เอ่อ โมโมรู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังจะปิดไลฟ์?” เย่ชูถือโทรศัพท์เดินเข้าไปหาชายชรา
เย่ชิงตรวจร่างกายชายชราทั่วทั้งตัวแล้วพยักหน้าให้เย่ชู พวกเธอซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านรุ่นใหม่ต่างผ่านการอบรมความรู้ทางการแพทย์ขั้นพื้นฐานมาแล้ว เพื่อให้แน่ใจว่าคุณลุงยังขยับมือเท้าได้ และไม่มีอาการบาดเจ็บถึงกระดูกหรือเส้นเอ็น
เย่ชิงจับข้อมือชายชรา ตรวจดูอีกครั้งแล้วพบว่าเขาแค่ตกใจมากเกินไป จึงค่อยโล่งใจขึ้นเล็กน้อย
โมโมโยนกุญแจรถให้พ่อบ้านที่เข้ามาขวางเขา พลางพิมพ์ด้วยเสียง [ทีมกู้ภัยต้องใช้ตำแหน่งจากห้องไลฟ์ของเธอเพื่อค้นหาอย่างรวดเร็ว! ห้ามปิดไลฟ์!]
โมโมส่งข้อความอีกครั้ง [อีกอย่าง หมูป่าตัวนี้ไม่ได้ใหญ่มากก็จริง แต่ถ้าแถวนี้มีหมูป่าตัวผู้อยู่ล่ะ? หรือมีฝูงหมูป่าล่ะ?]
โมโมส่งข้อความต่อ [หมู่บ้านของพวกเธอมีหมูป่าลงจากเขา อันตรายเกินไปแล้ว พอช่วยคนออกมาได้ ฉันจะให้ทีมล่าสัตว์มืออาชีพขึ้นไปค้นทั่วเขา แล้วเธอยังเหมาภูเขาไว้ด้วยใช่ไหม คิดจะหยุดหมูป่าด้วยลูกเหล็กไม่กี่เม็ดเนี่ยนะ ไม่รู้หรือไงว่าแม้แต่เสือยังต้องหลีกทางให้ฝูงหมูป่า จะทำตัวเป็นฮีโร่ไปทำไม!]