เย่ชูย่อมไม่ทำให้เย่ชิงผิดหวัง
เช้าวันถัดมา พอออกจากบ้านก็เห็นอุปกรณ์ไลฟ์สดวางอยู่ ในห้องไลฟ์มีคนอยู่สิบกว่าคน แต่ไม่มีใครพูดอะไรเลย พอเห็นชื่อบัญชีก็รู้สึกคุ้น ๆ กันทั้งนั้น
“โมโม ยังไม่นอนอีกเหรอ?” เธอทักไป แต่โมโมไม่ได้ตอบกลับมาทันที เย่ชูจึงรู้ว่าอีกฝ่ายคงเปิดบัญชีค้างไว้แล้วไปพักผ่อน
เธอมองไปยังรังนก นกแก้วตัวหนึ่งลืมตากลมดำขึ้นมา พอเห็นเย่ชูก็ตื่นเต้นจนกระพือปีก “Good morning, Miss Chu!”
เย่ชูหัวเราะเบา ๆ “นี่เรียนภาษาอังกฤษได้แล้วเหรอ! เก่งจริง ๆ!”
พอได้ยินเย่ชูชม นกแก้วตัวอื่น ๆ ที่ถูกปลุกก็คึกคักขึ้นมาทันที
“พ่อของพ่อเรียกว่าอะไร พ่อของพ่อเรียกว่าคุณปู่...”
“หน่วยหมาน้อย พร้อมออกเดินทาง!”
“อื๊ด ๆ ๆ...”
ศูนย์แคลอรี,【ใครกำลังทำเสียงหมูอยู่ ใครกันนะ? ทำไมเหมือนเครื่องเป่าลมสีชมพูตัวนั้นเป๊ะเลย!】
“ศูนย์แคลอรี อรุณสวัสดิ์!” เย่ชูไม่คิดว่าศูนย์แคลอรีจะเข้าห้องไลฟ์มาเร็วขนาดนี้ “โทษทีนะ เมื่อวานฉันยุ่งอยู่ พวกนกแก้วส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวกันไม่หยุด ฉันเลยเปิดการ์ตูนให้พวกมันดูเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ เป็นการ์ตูนสุ่ม ๆ น่ะ ไม่คิดว่าพวกมันจะเลียนแบบได้เร็วขนาดนี้”
ศูนย์แคลอรี,【อรุณสวัสดิ์ ลูกสาวสุดที่รัก! นกแก้วพวกนี้ฉลาดขนาดนี้เลยเหรอ ดูการ์ตูนแล้วจำได้ด้วย? เดี๋ยวนะ ลูกของเพื่อนร่วมงานฉันตอนสองขวบก็ดูเพ่ยฉีแล้วทำเสียงหมูได้เหมือนกัน ของดีสอนยังไงก็ไม่จำ ส่วนเรื่องแย่ ๆ เรียนรู้แค่แป๊บเดียว】
“นั่นสิ ต่อไปฉันคงต้องคิดให้ดีก่อนเปิดการ์ตูนให้พวกมันดู” เย่ชูยื่นมือเข้าไปในรัง ส่งสัญญาณให้นกแก้วออกมา เธอจะตรวจดูรังสักหน่อย
นกห้าหกตัวบินพรวดออกมา ศูนย์แคลอรีอดร้องด้วยความตกใจไม่ได้,【โอ้โห ทำไมมีไข่นกเต็มไปหมดเลย ลูกสาวสุดที่รัก เธอเอาไข่ทั้งหมดมาใส่รังเดียว แล้วให้นกแก้วพวกนี้เป็นแม่บุญธรรมเหรอ?】