«เสี่ยวชู...» เย่ชิงเปิดประตูรั้วเข้ามาอย่างร่าเริง
«ฉันเห็นฝูงนกแก้วบินกลับมาตั้งแต่ไกล ก็เดาได้เลยว่าเธอกลับมาแล้ว นี่กะจะฝึกนกแก้วฝูงนี้ให้กลายเป็นนกพิราบหรือไง?»
เย่ชูหยิบกล่องทรงยาวออกมา ข้างในมีข้าวฟ่างเต็มกล่อง เธอปล่อยให้นกแก้วจิกกินกันเอง
«แค่ให้พวกมันเรียนรู้ทักษะพื้นฐาน ส่วนจะทำได้เหมือนนกพิราบไหม...»
นกแก้วทุกตัวเงยหน้ามองเย่ชู ราวกับกำลังพูดว่า ลองชมว่านกตัวอื่นเก่งดูสิ! พวกมันก่อกบฏแน่
«นกแก้วบ้านฉันฉลาดขนาดนี้ จะทำได้แค่หาทางกลับบ้านเหมือนนกพิราบได้ยังไง ต่อให้หลงทางก็ยังรู้จักขอความช่วยเหลือจากคนอื่น บอกที่อยู่บ้านกับเบอร์โทรศัพท์ของฉันได้ด้วย»
หยวนเป่าพยักหน้า ก่อนบินไปเกาะไหล่เย่ชู «บ้านฉันอยู่หมู่บ้านหงโต้ว เจ้าของฉันคือเสี่ยวชูแห่งหมู่บ้านหงโต้ว เบอร์โทรศัพท์คือ 18812341234 ถ้าเก็บฉันได้ โทรบอกเสี่ยวชูด้วยนะ เธอต้องตอบแทนด้วยเงินก้อนโตแน่นอน»
เย่ชิงชูนิ้วโป้งให้ สมกับเป็นหยวนเป่าผู้เป็นหัวหน้าห้องจริง ๆ ฉลาดกว่าหมูป่าที่พวกเธอจับได้แล้วส่งไปสวนสัตว์ตั้งเยอะ ตอนนี้ยังคิดก่อกบฏหาทางแหกคุกอยู่เลย
มิน่าล่ะ เธอถึงสงสัยว่าทำไมไม่ค่อยเห็นหมูป่าในสวนสัตว์ ที่แท้ก็ฝึกให้เชื่องยากสุด ๆ มีงานมั่นคงแล้วแท้ ๆ ยังไม่คิดจะใช้ชีวิตดี ๆ อีก
«จริงสิ เสี่ยวชู เฉี่ยนซีเย่เป็นอินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังเลยนะ ลูกของเธอโดนพี่เลี้ยงที่จ้างมารังแก แย่มากจริง ๆ ยังดีที่พ่าวพ่าวกับหนิวนิ่วของเราสังเกตเห็น แล้วแจ้งเฉี่ยนซีเย่ ไม่อย่างนั้นเธอคงถูกปิดหูปิดตาไปอีกนาน ว่าแต่เธอติดต่อมาหาเธอหรือยัง? บอกไหมว่าคลิปล่าสุดที่เธอโพสต์แท็กพวกเราด้วย?»
เย่ชิงมองสีหน้าเย่ชูอย่างระมัดระวัง