เช้าวันต่อมา เย่ชูลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงขันครั้งแรกของต้าอ๋ง
เธอโยนใบหม่อนให้ตัวไหมที่ตอนนี้ยาวเกือบครึ่งนิ้วกิน ก่อนจะลงไปชั้นล่าง
เย่ชิงบอกให้ไลฟ์สดชีวิตประจำวันในชนบท ไม่รู้ว่าทุกคนตื่นกันหรือยัง เพิ่งหกโมงเองนะ
แต่บางทีก็อาจเจอพวกคนนอนดึก หรือคนทำงานหนักก็ได้
เย่ชูคิดสนุก ๆ ว่าอยากเห็นชีวิตอันแสนลำบากของคนยุคนี้ จึงจัดอุปกรณ์ให้เรียบร้อยแล้วกดเริ่มไลฟ์ทันที ไม่ได้พูดอะไรสักคำ เธอเริ่มทำงานประจำวันตามปกติ
ให้อาหารไก่ เป็ด ห่าน ให้อาหารนกแก้ว ให้อาหารผึ้ง ให้อาหารเต่า
ตัวเล็ก ๆ ยุ่งจนแทบหมุนเป็นลูกข่าง ไม่มีเวลาสนใจชาวเน็ตที่แวะเข้าห้องไลฟ์อย่างรวดเร็ว แล้วก็ออกไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน
เมื่อป้อนอาหารให้ทุกปากที่ร้องหิวจนหมดแล้ว เย่ชูก็ถือใบโกฐจุฬาลัมพากลับเข้าครัว
เธอเหลือบมองห้องไลฟ์
โมโม: 【ขอเชื่อมไมค์!】
เย่ชูเห็นโมโมกดขอเชื่อมไมค์อยู่หลายครั้ง ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายยังไม่ได้นอนหรือตื่นเช้า แต่เช้าขนาดนี้เลยเหรอ
เธอรีบกดรับสาย
【ฮัลโหล เสี่ยวชู ได้ยินไหม?】
เย่ชูล้างใบโกฐจุฬาลัมพาไปพลาง นวดแป้งและปรุงไส้ไปพลาง
“ได้ยินสิ โมโมตื่นเช้าจัง!”
โมโม: 【ไม่เช้าหรอก เมื่อคืนฉันเล่นเกมยังไม่ได้นอน เห็นเธอไลฟ์อยู่ก็แปลกใจ นึกว่ากดผิดเสียอีก】
โมโม: 【เธอต่างหากที่แปลก ไลฟ์เช้าขนาดนี้ เปิดมาก็ยุ่งไม่หยุด ถ้านางหอยขี้สงสารมาเห็นเธอ คงต้องอายจนแทรกแผ่นดินหนี】
“เว่อร์ไปแล้ว นี่ก็แค่ชีวิตปกติในชนบทเอง แต่เพราะฉันอยู่คนเดียว งานเลยดูเยอะหน่อย ตอนนี้ก็ใกล้เสร็จแล้ว ไม่มีอะไรให้ทำมากแล้ว”