“พี่ชิงว่าไง ถ้าฉันตั้งแผงเล็ก ๆ ขายชิงถวนดีไหม” เสียงเย่ชูดังขึ้นเบา ๆ
“โกฐจุฬาลัมพาเก็บจากป่า เห็ดก็เก็บจากป่า ส่วนหน่อไม้ไม่ต้องเสียเงิน ซื้อแป้งข้าวเหนียว แป้งสาลี แป้งมันสำปะหลังกับเนื้อมาอีกหน่อยก็พอ แป้งหนึ่งชั่งทำชิงถวนได้ประมาณ 20 ลูก ขายลูกละ 1.5 หยวนเป็นไง”
แทบจะทันทีที่เย่ชูพูดจบ ก็มีคนหลายคนกดขอเชื่อมไมค์เข้ามา
โต้วโต้วรีบกดรับ 5 คนแรกที่ขอขึ้นไมค์
“ทุกคนครับ ฝากกดติดตาม กดไลก์กันด้วยนะครับ เดินผ่านแล้วอย่าลืมแวะ!” เป่าฉียื่นหัวเข้ามาใกล้กล้อง
“กระจกวิเศษเอ๋ย ใครสวยที่สุดในโลกใบนี้ แน่นอนว่าต้องเป็นพี่เป่าฉีคนนี้ไง!”
เย่ชิงเบิกตากว้าง มองยอดไลก์กับผู้ติดตามที่เพิ่มขึ้นจนเห็นได้ชัด
“เดี๋ยวนะ ฉันแพ้คนก็พอแล้ว ทำไมไลฟ์นกยังปังกว่าฉันอีก วิทยาศาสตร์อยู่ตรงไหนเนี่ย”
ถังหูลู่：【ผู้ใหญ่บ้าน นกที่บ้านคุณ คุณยังมาถามพวกเราว่าวิทยาศาสตร์ไหม แบบนี้ไม่สมเหตุสมผลแล้วมั้ง】
พี่จว่ายเกอ：【นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือเสี่ยวชูคิดอะไรอยู่ ของป่าตั้งเยอะตั้งแยะ ขายลูกละ 1.5 หยวนเนี่ยนะ ชิงถวนสำเร็จรูปที่เรากินกันปกติยังเริ่มต้นลูกละ 2.5 หยวนเลย】
ซีหยางหยาง：【ที่ร้านฉันไส้หน่อไม้ลูกละ 4 หยวน ถ้าเป็นร้านอาหารหรู ๆ กล้าขายลูกละ 25 หยวนเลยนะ เสี่ยวชูจะทำบุญหรือไง】
ใจอ่อนแต่อารมณ์ร้าย：【ฮิ ๆ จริง ๆ ฉันไม่สนใจหรอกว่าไลฟ์สตรีมเมอร์เสี่ยวชูจะขายเท่าไร แต่ขอถามน้องเสี่ยวชูหน่อยว่า ขาดคนช่วยไหม เก็บโกฐจุฬาลัมพา ขุดเฟิร์น เก็บเห็ด ขุดหน่อไม้ พาฉันไปด้วยคนสิ ฉันไม่เอาค่าแรงนะ แถมให้เงินเธอได้ด้วย ขอแค่พาฉันไปเล่นด้วยก็พอ】