เตรียมห่อชิงถวน เย่ชูส่งข้อความหาเย่ชิง บอกให้แวะมากินหลังจากนี้หนึ่งชั่วโมง
เย่ชูถือโทรศัพท์เดินไปที่ลานหลังบ้าน «ฉันจะไปเก็บใบส้มโอมาห่อชิงถวน เดี๋ยวนี้ชิงถวนหลายเจ้าห่อด้วยเปลือกข้าวโพดก็จริง แต่ฉันยังชอบใบส้มโอมากกว่า»
ศูนย์แคลอรี 【ฉันก็ชอบใบส้มโอเหมือนกัน สดชื่นดีสุด ๆ เสี่ยวชู ฉันถึงบริษัทแล้ว ขอลงจากไลฟ์ไปทำงานก่อน เดี๋ยวค่อยกลับมา ถึงจะรู้สึกหนักอึ้งเหมือนไปงานศพ แต่ก็ต้องตั้งใจทำงานด้วยความเคารพ】
โมโม 【เสี่ยวชู ฉันขอลงจากไลฟ์ไปรับพัสดุก่อนนะ ไม่งั้นกลัวคุณปู่จะชิงตัดหน้าไปจริง ๆ!】
«เช้าขนาดนี้เลยเหรอ บริษัทขนส่งยังไม่เริ่มงานด้วยซ้ำ คุณปู่คงไม่ตื่นเช้าขนาดนั้นหรอก!»
โมโม 【เธอไม่เข้าใจหรอก แถวบ้านมีหูคุณปู่เต็มไปหมด ระวังตัวยังไงก็ไม่พอ รู้งี้ถ้าฉันรู้ว่าเธอขอที่อยู่เพื่อส่งของมาให้ ฉันคงบอกที่อยู่ที่คุณปู่ไม่รู้ไปแล้ว】
ตอนนั้นพอเห็นข้อความ เขานึกว่าเย่ชูคิดอะไรกับเขาอยู่ เลยเผลอบอกที่อยู่บ้านเก่าไป
ด้านหนึ่งก็อยากอวดฐานะ ว่าเขาอยู่ในย่านบ้านหรูที่สุดของเมืองหนานหนิง
อีกด้านหนึ่งก็หวังว่าเย่ชูจะเลิกคิดเพ้อเจ้อเสียตั้งแต่เนิ่น ๆ หากเธอคิดอะไรเกินเลยขึ้นมาจริง ๆ
พวกเขาเป็นคนละโลกกัน เขาไม่ใช่พวกคุณชายที่ชอบเล่นกับความรู้สึกคนอื่น แค่เป็นคนรวยธรรมดา ๆ เท่านั้น ทั้งคู่ไม่เหมาะกัน
แต่ใครจะรู้ว่าเย่ชูแค่ส่งน้ำผึ้งมาให้เขาขวดเดียว
ผู้หญิงดุคนนั้นก็ได้ไปขวดหนึ่งเหมือนกัน
ตอนนั้นเขาที่คิดเล็กคิดน้อยอยู่สารพัดถึงกับหน้าแดง โชคดีที่ไม่มีคนนอกเห็น
แต่ว่านะ เย่ชูอุตส่าห์ส่งน้ำผึ้งมาให้เขาโดยเฉพาะ ถ้าคุณปู่รู้เข้า คงต้องขอลองชิมแน่ ถึงตอนนั้นน้ำใจของเสี่ยวชูคงเก็บไว้ไม่อยู่แน่