“น้องเย่ ขอโทษที่มารบกวนนะ ยุ่งอยู่หรือเปล่า พี่ขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้ไหม?”
เย่ชูมองชายหนุ่มที่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ตรงประตู เธอไม่รู้จักเขา เขาไม่ใช่คนในหมู่บ้าน และก็ดูไม่ค่อยเหมือนแฟนคลับของเธอด้วย
“สวัสดีค่ะ คุณคือ...? มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ?”
พี่ชายได้ยินแล้วก็เห็นช่องทาง จึงเดินเข้ามาสองก้าว “คือพี่เป็นพ่อค้าที่มาร่วมงานชุนไถ ขายของเล่นเด็กน่ะ เมื่อกี้มีสาวสวยคนหนึ่งพานกแก้วที่บ้านเธอไปซื้อของเล่นที่แผงพี่ตั้งเยอะ”
เย่ชูชะงัก
หรือว่าตั้นตั้นจะไปก่อเรื่องเข้าแล้ว?
ตั้นตั้นชอบของวิบวับ เวลาเห็นเด็ก ๆ ในหมู่บ้านเล่นของเล่น มันก็มักจะบินเข้าไปเล่นด้วยอยู่พักหนึ่ง
คนในหมู่บ้านเห็นว่ามันน่ารักก็ชอบหยอกล้อ ปล่อยให้มันเล่นตามใจ
ตั้นตั้นคงไม่ได้เข้าใจว่าพ่อค้าเป็นคนในหมู่บ้าน แล้วไปเล่นของเล่นของเขาตามใจชอบหรอกนะ
คนดูในห้องไลฟ์ก็เดากันเหมือนเย่ชู
【ตั้นตั้นตัวนิดเดียว คงไม่ได้อึใส่ของเล่นหรอกนะ】
【เถ้าแก่ ไม่ว่าตั้นตั้นจะทำอะไรผิด อย่าเพิ่งฟ้องนะ พรุ่งนี้ฉันจะไปจ่ายเงินให้มันเอง】
【ฉันยังคิดอยู่เลยว่าพรุ่งนี้เช้าจะให้ตั้นตั้นพาไปเดินเล่น อย่าห้ามมันทำตามธรรมชาติเลย มันชอบอะไรฉันซื้อให้หมด】
เห็นสีหน้าเย่ชูเปลี่ยนไป พ่อค้าขายของเล่นก็รู้ว่าเธอเข้าใจผิด จึงรีบอธิบาย “น้องเย่ พี่มาถามว่าเช่านกแก้วที่ชื่อตั้นตั้นไปช่วยงานพี่สักสามวันได้ไหม?”
“เมื่อกี้มันอยู่ที่แผงพี่ บอกว่าอันนี้สนุก อันนั้นก็เจ๋ง แถมยังจำราคาของได้ด้วย แป๊บเดียวของเล่นที่แผงพี่ก็ขายออกไปตั้งเยอะ เมื่อก่อนพองานชุนไถเริ่ม เด็ก ๆ งอแงกัน ของยังขายไม่เร็วขนาดนี้เลย ตอนนี้...”