“แน่นอน ฉันยังมีความฝันที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นด้วย พูดไปพวกคุณอาจหัวเราะก็ได้ ฉันอยากทำทางเดินบนเขาสักเส้นให้ไปถึงน้ำตก ไม่ต้องดีมากหรือกว้างมาก แค่เหมาะกับการเดินป่าตอนเช้าตรู่สองคน หรือปั่นจักรยานคนเดียวได้ก็พอ”
“แล้วก็หาต้นไม้ใหญ่สักต้นบนเขา สร้างกระท่อมไม้เล็ก ๆ ไว้บนนั้น พอตกกลางคืนในฤดูร้อนก็เอนกายดูดาวบนเขา รับลมเย็นยามค่ำ ฟังเสียงไผ่ไหวเอน”
เย่ชูหัวเราะเบา ๆ “ฉันเพ้อฝันไปหน่อยหรือเปล่า? ตอนนี้แม้แต่บ้านก็ยังไม่มีวี่แววเลย”
อันหรานอู๋หยาง,【ชีวิตคนเราต้องมีความฝัน ถ้าไม่มีความฝัน แล้วจะต่างอะไรกับปลาเค็ม】
โมโม,【เปิดรับของขวัญสิ เผลอ ๆ ตอนนี้ก็มีเงินสร้างบ้านแล้ว】
【ไม่น่าเชื่อ โมโมรู้ด้วยว่าค่าสร้างบ้านในชนบทเท่าไหร่】
เมฆคล้อยฟ้ากระจ่าง,【จริง ๆ แล้วนกแก้วไม่จำเป็นต้องให้รับไปเลี้ยงฟรีก็ได้นะ นกแก้วฉลาดขนาดนี้ ทุกคนน่าจะยอมจ่ายค่ารับเลี้ยงอยู่แล้ว】
เย่ชูโบกมือ “บอกว่ารับเลี้ยงฟรีก็ต้องฟรีสิ ถ้ามีค่าใช้จ่าย พวกคุณก็จะเลือกแล้วเลือกอีก ฉันอยากให้สัตว์เลี้ยงได้เลือกครอบครัวที่ตัวเองต้องการมากกว่า สิทธิ์ตัดสินใจควรอยู่ในมือเรา”
“ไม่ต้องห่วง ฉันไม่กังวลเรื่องเงินเลยสักนิด ไม่เห็นเหรอว่าโมโมยินดีช่วยออกให้ ว้าว ต้องใช้น้ำผึ้งเยอะขนาดนั้น ดูท่าฉันคงต้องหากล่องเลี้ยงผึ้งมาเพิ่มอีกสักสองสามกล่องแล้ว”
โมโม,【ถ้าเธอทำเท่าไหร่ก็ติดต่อฉันได้เลย】
โมโม,【ทุกคนไม่ต้องห่วงว่าเสี่ยวชูจะหลอกขายนะ ฉันรับประกันเลยว่า ตราบใดที่เธอไม่หลอกฉัน น้ำผึ้งของเธอไม่มีทางได้วางขายแน่นอน】
“นายพูดเหมือนคนรวยล้นฟ้าจนฉันเกรงใจเลย งั้นโมโม ฉันยังมีนมผึ้งอยู่บ้าง แล้วก็มีผึ้งอยู่ฝูงหนึ่งที่ไม่ค่อยเชื่อฟัง พวกมันเก็บน้ำผึ้งจากต้นสนหงโต้ว ฉันสกัดพิษออกแล้ว น้ำผึ้งจากต้นสนหงโต้วมีสรรพคุณฟื้นฟูที่ดีมาก ใช้เป็นยาได้ นายเอาไหม?”