ไฟในเตาเริ่มคงที่ เย่ชูคล้องโทรศัพท์ไว้ที่คอ ก่อนหิ้วถังไปให้อาหารไก่กับเป็ด
“ขอบคุณทุกคนมากนะคะที่เป็นห่วง กลัวฉันจะเสียเปรียบ ตอนนี้ยังไม่มีสินค้าที่เหมาะจะเอาขึ้นรถเข็นขาย ส่วนราคาก็ยังไม่ได้กำหนดแน่นอน ทุกคนกลัวฉันเสียเปรียบ ทั้งให้เงินทั้งส่งของขวัญ ฉันซาบซึ้งใจมากค่ะ”
“ต่อไปฉันจะกำหนดราคาตามคุณภาพสินค้าและการประเมินของตลาด ทุกคนวางใจได้เลยค่ะ ถ้าฉันเอาของขึ้นรถเข็นขายจริง ๆ ก็ถือว่าเป็นแม่ค้าแล้ว ฉันจะทำกำไรให้ได้มากที่สุด ไม่ทำธุรกิจขาดทุนแน่นอน”
【ฟังแล้วสะเทือนไปทั้งตัว วันนี้ฉันตัดสินใจเริ่มทำงานล่วงเวลา ไม่ว่าเสี่ยวชูจะเอาอะไรขึ้นขาย ฉันก็จะซื้อมาให้ได้ จะได้ชดเชยความเสียดายที่อยู่ไกลเกินกว่าจะไปหา】
【ทุกคนพูดถึงกันดีขนาดนี้ ฉันเชื่อว่าของราคาถูกก็ย่อมมีคุณภาพตามราคา】
【มีแค่ฉันหรือเปล่าที่ไม่ยอมกินชิงถวนราคา 1.5 หยวน แต่ถ้าราคา 15 หยวน ฉันซื้อแน่หนึ่งชิ้น ไม่ใช่เพราะอะไร แค่อยากรู้】
【ก็แค่ 15 หยวนเอง ไม่ใช่ว่าซื้อไม่ไหวสักหน่อย เสี่ยวชูเอาขึ้นขายได้เลย รับรองว่าพวกเขาไม่ทันได้เห็นรถเข็นชอปปิงหรอก】
เย่ชูหลุดหัวเราะ ชาวเน็ตยุคนี้เน้นต่อต้านกันเป็นหลักใช่ไหมนะ?
เมื่อกี้ยังบอกว่าขายไม่ได้ ตอนนี้กลับสนใจชิงถวนขึ้นมาเสียแล้ว
เธอเทข้าวผสมรำลงในรางอาหารของไก่กับเป็ดจนเต็ม พวกมันก็กรูกันเข้ามาแย่งกิน
เย่ชูเห็นห่านตัวหนึ่งในคอกนอนซึมอยู่บนพื้น ไม่ยอมลุกขึ้น
“ห่านตัวนี้เป็นอะไรไป? เมื่อวานตอนให้อาหารมันแย่งกินเก่งที่สุดเลย วันนี้ทำไมไม่ขยับล่ะ?”
“ก๊าบ!” ต้าไป๋ตบปีก คล้ายกับรู้ว่าเย่ชูกำลังพูดอะไร ก่อนส่ายหัวไปมา
“แกจิกมันเหรอ?”
“นี่ตัวที่พี่ชิงเลือกไว้หรือเปล่า?”