พูดก็พูดเถอะ วิธีนี้ได้ผลจริง ๆ แม้อาจไม่ค่อยยุติธรรมกับชาวเน็ตที่แค่มาเที่ยวเล่น เพราะบางคนก็มีฐานแฟนคลับอยู่แล้ว
แต่สำหรับหมู่บ้านหงโต้วแล้ว เรียกว่าเป็นประโยชน์สุด ๆ
บัญชีทุกประเภทต่างช่วยกันโปรโมต หมู่บ้านหงโต้วอยากไม่ดังยังยาก
“แต่พี่ชิง หมู่บ้านหงโต้วของพวกพี่จะดังไปทำไมเหรอ? ฉันจำได้ว่าที่นี่ไม่มีแหล่งท่องเที่ยวชื่อดัง แถมยังไม่มีพืชเศรษฐกิจด้วย ดังแล้วพวกพี่จะจัดงานชุนไถกันทุกวันหรือไง พูดตามตรงนะ งานนี้วนดูรอบเดียวก็ไม่มีอะไรน่าสนใจแล้ว กลับจะทำให้ภาพลักษณ์ของหมู่บ้านดูด้อยลงด้วยซ้ำ”
เย่ชูก็เงยหน้ามองเย่ชิงเช่นกัน ไม่รู้ว่าเย่ชิงจะตอบอย่างไร
เย่ชิงตบไหล่บลูซั่ว “น้องชาย ต้องเข้าใจอย่างหนึ่งนะ หมู่บ้านที่ได้รับความสนใจกับหมู่บ้านที่ไม่มีใครเหลียวแล ย่อมได้รับการปฏิบัติแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง พวกเราพูดว่าหมู่บ้านไม่ไหว ผู้นำก็จะคิดว่าพวกเราไม่ไหวจริง ๆ แต่ถ้าพวกเธอพูดว่าหมู่บ้านไม่ไหว ผู้นำจะไม่ยอมให้คำพูดแบบนี้แพร่กระจายต่อแน่นอน แล้วก็จะหาทางแก้ไข”
“อย่างเน็ตไอดอลชาวทิเบตชื่ออาเจินคนนั้น หลายคนตำหนิเขาว่าดังแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่มีคุณสมบัติพอจะดัง แต่สำหรับเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นกับชาวบ้านแล้ว อาเจินคือเทพตัวจริง เป็นราชาแห่งหลี่ถังอย่างแท้จริง คนคนเดียวทำให้ทั้งเมืองดังและช่วยพัฒนาเมืองได้ ฉันเป็นแค่เจ้าหน้าที่หมู่บ้าน ไม่ได้ใจกว้างสูงส่งอะไรขนาดนั้น แค่อยากหาทางลัดให้ชาวบ้านได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและสงบสุข”
เย่ชิงเหลือบมองเย่ชู “บางทีวันหนึ่งพวกเธออาจรู้สึกว่าฉันกำลังเอากระแสของเสี่ยวชูมาใช้ประโยชน์ แต่ถ้าหมู่บ้านพัฒนาไปในทางที่ดีได้ ไม่ใช่จู่ ๆ ก็หายไปจากแผนที่ ฉันก็หน้าหนาและคิดว่าตัวเองทำบุญไว้มากแล้ว”