ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงใต้ต้นส้มที่อยู่ใกล้ที่สุด
ต้นส้มยักษ์ดูอลังการยิ่งกว่าตอนมองจากเชิงเขา พวกเขาเห็นเพียงเรือนยอดที่เต็มไปด้วยผลส้ม แต่ความจริงแล้วต้นไม้ต้นนี้มีทรงคล้ายร่ม
ลำต้นสูงไม่ถึง 2 เมตร ผู้ใหญ่คนหนึ่งโอบไม่รอบ แตกกิ่งใหญ่สามกิ่ง แต่ละกิ่งแผ่ขยายออกไปด้านข้าง ผู้ใหญ่สามารถปีนขึ้นไปได้อย่างสบาย
ยืนอยู่ใต้ต้นก็เก็บผลส้มได้บ้าง
ใต้ต้นมีผลไม้ร่วงอยู่เต็มพื้น บางลูกยังสดอยู่ แต่บางลูกขึ้นราและส่งกลิ่นเหม็นแล้ว
เย่ชูเอื้อมมือเด็ดผลส้มมาสามลูกแล้วยื่นให้พวกเขา «ลองชิมดู ตอนนี้สุกแล้ว น่าจะหวานมาก แต่กินเยอะไม่ได้จริง ๆ กินแล้วจะร้อนใน!»
ทั้งสามคนไม่ได้พกน้ำมาด้วย จึงกระหายน้ำมาก พอเห็นผลส้มก็ไม่รังเกียจ รับมาแล้วปอกเปลือกทันที
แม้จะเป็นผลส้มสุกแล้ว แต่เปลือกก็ยังหนามาก ฟู่จื้อเหวินลองดมกลิ่นหอมจากเปลือก กลิ่นไลโมนีนเข้มข้นนั้นเจือความขมและเผ็ดร้อนอย่างชัดเจน ทำให้สมองของเขาปลอดโปร่งขึ้นทันที
เขาพยักหน้า ใช่แล้ว กลิ่นนี้แหละ กลิ่นของสมุนไพรชั้นดีไม่เหมือนใครจริง ๆ
เขายัดเนื้อส้มเข้าปาก ตามที่เย่ชูบอก มันหวานจริง ๆ เมล็ดข้างในก็ใหญ่ด้วย เปลือกส้มแห้งที่ทำจากส้มฉวนหงคุณภาพระดับนี้ ใช้เป็นยาได้หลังผ่านไป 3 ปี เห็นร่วงอยู่บนพื้นตั้งมากมายแล้วน่าเสียดายจริง ๆ
แต่พอเห็นผลส้มบนต้นที่เหลืออีกมากมายจนกิ่งแทบรับน้ำหนักไม่ไหว เขาก็ไม่รู้สึกเสียดายแล้ว ต้นเดียวคงมีผลผลิตเป็นพันชั่งกระมัง ค่าเก็บเกี่ยวไม่แพง แต่การขนส่งคงลำบากหน่อย
«เสี่ยวชู!» ฟู่จื้อเหวินเรียกเย่ชูที่กำลังย่อตัวลงเหมือนเห็นอะไรบางอย่าง
«ฉันเป็นแฟนคลับเธอ ขอเรียกเธอแบบแฟนคลับก็แล้วกันนะ ฉันเห็นว่าต้นนี้ติดผลเยอะมาก ถ้ารอให้สุกหมดแล้วค่อยเก็บก็น่าเสียดาย จริง ๆ แล้วส้มฉวนหงเริ่มใช้เป็นยาได้ตั้งแต่ส้มเขียวในเดือนตุลาคม เราร่วมมือกันเก็บเป็นรอบ ๆ ก็ได้ แถมยังช่วยเด็ดผลที่มากเกินไปออก จะได้ไม่ร่วงทิ้งเปล่า ๆ»