“โธ่เอ๊ย เรื่องอื่นค่อยว่ากัน ตอนนี้ขึ้นไปดูบนเขาก่อน แล้วค่อยคุยรายละเอียดกัน เมื่อก่อนมีคนขึ้นไปตัดฟืนบนเขากันเยอะ แค่ช่วงไม่กี่ปีมานี้เองที่คนหนุ่มสาวในหมู่บ้านออกไปทำงานข้างนอก ส่วนผู้สูงอายุก็ขี้เกียจขึ้นเขาไปหาไม้ฟืนแค่ไม่กี่ท่อน เถาวัลย์กับพืชบนเขาโตเร็วมาก มองดูรกก็จริง แต่ยังมีทางอยู่ เราขึ้นไปดูกันก่อนนะ เสี่ยวชู เธอลองคิดดูด้วยว่าตั้งใจจะทำอะไรบนเขา”
“ได้!” ทั้งสี่คนลุกขึ้นยืน ฟู่จื้อเหวินเหลือบมองขนาดของต้นไม้จากระยะไกล แม้จะมั่นใจอยู่บ้าง แต่ถ้ายังไม่ได้เด็ดผลมาดูด้วยตาตัวเองก็ยังไม่ค่อยวางใจ
“ไม่รู้ว่าบนเขามีสัญญาณไหมนะ เลขาเจียง วันนี้ที่อำเภอไม่มีธุระอะไรใช่ไหม!” เย่ชิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วพบว่าในไคว่โต่วมีแจ้งเตือนข้อความใหม่ 99+ เธอรีบกดเข้าแอปทันที
“ยังไม่ได้รับแจ้งอะไร น่าจะไม่มีธุระ วางใจเถอะ บนเขาต้องมีสัญญาณแน่นอน ลืมไปแล้วเหรอว่าบริษัทสื่อสารมาติดตั้งเสาสัญญาณบนยอดเขาตั้งแต่หลายปีก่อน งานก่อสร้างพื้นฐานของประเทศเรานี่พูดได้เต็มปากเลยว่าเก่งจริง!” เจียงวั่งก้มดูโทรศัพท์ของตัวเองเช่นกัน
“ว้าว!” เย่ชิงร้องขึ้นมาอย่างตื่นเต้นจนทุกคนสะดุ้ง “ผู้ติดตามฉันเกินพันแล้ว! เสี่ยวชู ทั้งหมดเป็นเพราะเธอเลย”
เจียงวั่งกับฟู่จื้อเหวินมองท่าทางดีใจของเย่ชิง นี่เอาจริงเหรอ พี่สาว แค่เกินพันก็ดีใจขนาดนี้เลย?
เย่ชิงเห็นสีหน้าดูแคลนของทั้งคู่แล้วก็ได้แต่คิดว่า ช่างเถอะ อธิบายให้คนที่ไม่ไลฟ์อย่างพวกนายฟังก็ไม่รู้เรื่องหรอก
เธอเดินไปหาเย่ชูแล้วคล้องแขนอีกฝ่ายไว้ “เสี่ยวชู ขอบใจนะ คราวหน้าถ้าหัวหน้าถามว่าฉันไลฟ์เป็นยังไงบ้าง ฉันจะบอกว่าพัฒนาขึ้นมาก ผู้ติดตามพวกนี้เป็นคนจริง ๆ ทั้งนั้น”