หลังจากบอกเรื่องการรับเลี้ยงแล้ว สองพี่น้องก็หันกล้องไลฟ์กลับไปทางเครื่องฟักไข่
ทั้งคู่เดินไปที่ลานบ้าน เย่ชิงเก็บสมุดบัญชีที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะขึ้นมา
“เสร็จแล้วเหรอ พี่ชิง?”
“อืม เสร็จแล้ว เก็บผลไม้หมดแล้ว” เย่ชิงบิดขี้เกียจ หลังจากสบายมานาน จู่ ๆ ต้องออกแรงหนักแบบนี้ก็เหนื่อยจริง ๆ
เธอเปิดสมุดบัญชี “ไม่อยากเชื่อเลยว่าแค่ขายผลไม้ไม่กี่วันนี้ก็ได้เงินตั้ง 11,000 หยวน”
เย่ชิงมีสีหน้าตื่นเต้น “ชาวบ้านที่ช่วยเก็บกับขนส่งผลไม้แต่ละคนได้เงินเกือบ 2,000 หยวน หมู่บ้านเรามีแค่สี่สิบกว่าครัวเรือน เฉลี่ยแล้วบ้านหนึ่งได้แบ่งไปมากกว่า 200 หยวน ทุกคนต้องดีใจแน่”
เงินก้อนนี้เป็นลาภลอยทั้งนั้น ถ้าหรูซื่อจ้งฟู่ไม่มารับซื้อ ส้มก็คงเน่าคาต้นไปแล้ว
เย่ชูพยักหน้า “ไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้เงินแบ่งมากกว่า 200 หยวน คงดีใจกันแหละ แต่ต่อไปเพื่อไม่ให้ต้นไม้พวกนี้ก่อปัญหาขัดแย้งระหว่างเพื่อนบ้าน พี่ชิงควรคุยกับชาวบ้านไว้ล่วงหน้าว่าอะไรเป็นทรัพย์สินของหมู่บ้าน คุณเหวินต้องการแค่ผลไม้ป่าที่มีอายุถึงเกณฑ์ อย่าเอาของด้อยคุณภาพมาปะปนขายให้คนอื่นนะ”
“เรื่องนี้พี่รู้แล้ว ไม่ต้องห่วง แต่ก็ยังสู้เธอไม่ได้อยู่ดี ทำสื่อออนไลน์นี่ทำเงินเก่งจริง ๆ!” เย่ชิงมองเย่ชูอย่างอิจฉา
“ตอนแรกพี่ดีใจที่ช่วยเพิ่มรายได้ให้หมู่บ้านได้ ที่ไหนได้ ไลฟ์ครั้งเดียวของเธอทำเงินได้เท่ากับที่ทุกคนทำงานตั้งสิบกว่าวัน!” เย่ชิงเปิดหน้าหลังบ้านในมือถือ
“รอบนี้พี่โอนเงินให้เธอ เธอห้ามปฏิเสธนะ นกแก้วพวกนี้เธอเป็นคนดูแล ถ้าไม่รับ พี่จะให้พวกเขาโอนคืน พี่เอาเงินนี้ไว้เองไม่ได้ แล้วก็ไม่แบ่งให้ชาวบ้านคนอื่นด้วย เธอก็รู้ว่าคนชนบทน่ะ ให้ข้าวสารหนึ่งลิตรเป็นบุญคุณ ให้มากเกินไปกลับกลายเป็นความแค้น ต่อไปพวกเขาคงจ้องแต่จะให้เธอควักเงินให้ใช้ทุกวัน”