เย่ชิงเดินมาหาเย่ชู «เฮ้ เสี่ยวชู ถ้ามากันเยอะขนาดนี้จริง ๆ จะทำยังไงดี? พวกเขามาเพราะเธอนะ เธอไม่คิดจะทำอะไรต้อนรับหน่อยเหรอ!»
เย่ชูคิดอยู่ครู่หนึ่ง «งั้นพรุ่งนี้ฉันจะไปแต่งเป็นแมวกวักที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน แล้วพูดว่า ‘ยินดีต้อนรับ’»
เย่ชิงถลึงตาใส่เธอ
«พี่ชิง น้ำมาทหารตั้งรับ ดินถล่มก็เอาดินรับ เราเตรียมตัวมากแค่ไหนก็ป้องกันเหตุไม่คาดฝันไม่ได้หรอก ทำให้ดีที่สุดก็พอ แต่พี่ควรบอกชาวบ้านไว้ด้วยนะ พรุ่งนี้ให้พวกเขาพานักท่องเที่ยวไปเก็บผักในไร่กับหน่อไม้บนเขาด้วยตัวเอง»
«ถ้ามีห้องไหนพอจัดให้เข้าพักได้ ก็รับรองแขกที่เดินทางมาจากไกลหน่อย แล้วก็ทำความสะอาดห้องน้ำให้เรียบร้อย ให้ทุกคนใช้ได้ฟรี»
«ค่าอาหารกับค่าที่พักเก็บพอเป็นพิธี อย่าให้ชาวบ้านเสียเปรียบ แต่ก็อย่าปล่อยให้พวกเขาเอาเปรียบคนอื่น ถ้าทั้งสองฝ่ายรู้สึกว่าคุ้มค่า ทริปนี้ก็ถือว่าสมบูรณ์แบบแล้ว สิ่งที่พี่ต้องระวังคืออย่าให้คนไม่หวังดีฉวยโอกาสกอบโกย»
«หมู่บ้านเราไม่ได้เป็นแหล่งท่องเที่ยวอยู่แล้ว แค่ให้ทุกคนได้สัมผัสชีวิตชนบทตามปกติก็พอ ส่วนเรื่องอื่นก็แล้วแต่โชคชะตา»
จางหลิงได้ยินเย่ชูปลอบเย่ชิงแบบนั้น ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา
น้องสาวคนนี้ดูอายุยังน้อย แต่ใจเย็นไม่ตื่นตระหนกเลย เก่งจริง ๆ ได้ยินมาว่าเป็นเด็กที่เรียนเก่งที่สุดในอำเภอ น่าเสียดาย...
แต่เธอเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วนี่นา คนเก่งแบบนี้อาจเหมาะกับที่นั่นก็ได้
จางหลิงพลันตาเป็นประกาย «เย่ชู สนใจเข้าร่วมองค์กรแล้วมาทำงานให้พวกเราไหม?»
เหล่าแฟนคลับพากันประหลาดใจ องค์กรเริ่มรับสมาชิกใหม่กันแล้วเหรอ?
ว่าไปแล้ว ความสามารถของเย่ชูก็เหมาะกับการทำงานการเมืองจริง ๆ