เฮ้ย ๆ ๆ เจ้าห้ามมองข้าด้วยสายตาน่ารักๆ แบบนั้นเด็ดขาด
กู้เซิงหันหน้าหนี แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ
"จริงๆ นะ วันนี้เจ้าเรียนรู้ได้เร็วกว่าเมื่อวานครึ่งหนึ่ง ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป อีกประมาณเดือนเดียวก็จะตามทันสำนักศึกษาตระกูลเฉินได้แล้ว"
กู้เซิงวางปากกาลง เหลือบตามองนาง
"ถึงตอนนั้นข้าจะบอกท่านพ่อ ให้เจ้าไปเรียนที่สำนักศึกษากับข้า"
มือที่ถือปากกาของกู้ลั่วชะงักค้าง
นางเงยหน้ามองกู้เซิง อยู่นานก็ไม่ได้พูดอะไร
"สำนัก...สำนักศึกษา?"
นางพูดซ้ำเสียงเบา
"อืม ที่ซอยไป่ลู่ไง สำนักศึกษาของอาจารย์เฉิน ที่ข้าไปทุกวัน"
กู้เซิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แอบสังเกตปฏิกิริยาของกู้ลั่ว
"เจ้าไม่เคยสงสัยหรือว่าตอนกลางวันข้าไปไหน ถ้าไปก็จะรู้แล้ว เรียนแบบเดียวกับที่เจ้าเรียนอยู่ตอนนี้ แต่มีคนเยอะกว่าคึกคักกว่า"
กู้ลั่วฟังจบก็เงียบไปครู่ใหญ่
จริงๆ แล้วนางไม่มีความคิดเรื่องการไปสำนักศึกษาเลยแม้แต่น้อย
นางเพิ่งอายุเจ็ดขวบ หลังรู้ความได้ไม่นานก็เริ่มขอทานอยู่ตามถนน เพิ่งจะเริ่มหัดอ่านเขียนได้สองสามวันนี้เอง
นางไม่รู้ว่าสำนักศึกษาเป็นอย่างไร ไม่รู้ว่าอาจารย์เฉินเป็นใคร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านั่งเรียนอยู่ท่ามกลางเด็กวัยเดียวกันจะเป็นความรู้สึกแบบไหน