“เจ้าภาพเอ๋ย เจ้าลองสังเกตดีๆ สิ? หญิงผู้นี้ชาติภพแห่งวิญญาณเต๋า เป็นสวรรค์และปฐพีที่ขับไล่นาง หลังจากกินยาบำรุงสวรรค์ จะได้รับการยอมรับจากสวรรค์และปฐพี ให้นางฝึกฝนได้!”
“ดูสภาพของเจ้าอีกที ร่างกายของเจ้ากำลังขับไล่สวรรค์และปฐพีนี้ เจ้าไม่คิดจะให้สวรรค์และปฐพีกินยาบำรุงสวรรค์ สักเม็ด ขอให้มันยอมรับเจ้าเลยหรือ?”
ระบบหมดหนทางจริงๆ แล้ว ไอ้คนผู้นี้มองสิ่งต่างๆ ทำไมถึงไม่เห็นภาพรวมได้เลยนะ!
“อะไรนะ ข้าขับไล่สวรรค์และปฐพีเองงั้นหรือ?”
โจวไห่ตะลึง มองอีกครั้งอย่างละเอียด ก็ถึงกับช็อกไปเลย
ถูกต้อง ไม่ได้สังเกตเมื่อครู่ ตอนนี้มองอีกที ปราณธาตุสวรรค์และปฐพีมีสภาพขับไล่ต่อฉินอี้เหยาอย่างสิ้นเชิง!
มองตัวเองอีกที การขับไล่นั้นกลับออกมาจากตัวเขา ราวกับมีพลังไร้รูปร่างบางอย่างบนตัวเขา ผลักไล่ปราณธาตุสวรรค์และปฐพีออกไปตลอดเวลา
“ให้ตายเถอะ นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
โจวไห่มึนงง ไม่น่าแปลกใจที่ตัวเองมีกายเนื้อที่ขัดต่อสวรรค์ก็ยังฝึกไม่ได้ ที่แท้ก็เพราะร่างกายของตัวเองมีปัญหานี่เอง!
“อย่าถามอีกเลย เมื่อเจ้าภาพขึ้นสู่ยอดสุดขอบฟ้า ย่อมรู้เอง!”
วันนี้ระบบพูดมากหน่อย ไม่มีทางเลือก โจวไห่ไม่จริงจัง มันก็ต้องเหนื่อยหน่อย
“ยังจะปิดบังอีกหรือ?”
“ได้ๆ เมื่อข้ากลายเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ข้าจะดูให้รู้ว่ามันคืออะไร!”
“อย่าให้เป็นเพราะสวรรค์และปฐพีนี้ชาติก่อนทำผิดต่อข้าผู้ยิ่งใหญ่ จนมันต้องมาตามง้อข้าแบบนิยายตามง้อเผาเมรุเลย แบบนั้นมันน้ำเน่าเกินไปแล้ว!”
โจวไห่พูดไม่ออก แต่ในหัวกลับอดจินตนาการถึงเรื่องราวความแค้นรักใคร่เรื่องหนึ่งไม่ได้