"ศิษย์ทราบแล้ว อาจารย์ ข้าจะไม่กล่าวสิ่งใดออกไปเป็นอันขาด!"
ฉินอี้เหยาใบหน้าแดงระเรื่อ ในหัวอดนึกถึงภาพที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ไม่ได้ หูของนางก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง
ความลับเล็ก ๆ เช่นนี้ นางย่อมไม่เผยแพร่ให้ผู้ใดรู้ รูปร่างของอาจารย์ จะแบ่งปันให้คนอื่นได้อย่างไร?
ขณะนั้น โจวไห่ไม่รู้เลยว่าฉินอี้เหยามีความคิดเล็ก ๆ เช่นนั้น เขาคิดเพียงว่าเขาไม่ขัดข้องเรื่องความรักระหว่างอาจารย์กับศิษย์
แต่หากเรื่องนี้ทำให้มู่หรงซานจั้งรู้เข้า คงต้องพร่ำบ่นเขาจนตาย เขาจะยอมให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด
อีกทั้ง ศิษย์ล้ำค่าเหล่านี้ล้วนเป็นแรงงานที่สมบูรณ์แบบที่สุด หากไม่เร่งบำเพ็ญเพียร ยังจะมัวพูดเรื่องความรักอะไร?
นั่นมันเสียเวลาเปล่า ๆ ชัด ๆ ไม่ใช่หรือ!
"มานี่ มานี่...เจ้าลองเข้ามาสิ!"
จังหวะนั้นเอง เสียงของโจวไห่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ฉินอี้เหยากำลังจะเอ่ยตอบ กลับพบว่าโจวไห่กำลังโบกมือเรียกโถงปีศาจนั้น
โถงปีศาจเชื่อฟังมาก บินตรงมาอยู่ตรงหน้าโจวไห่ ราวกับกำลังรอรับคำสั่ง
แต่กลับเห็นโจวไห่คว้าโถงปีศาจ แล้วทุ่มลงกับพื้นโดยตรง
"ข้าไปให้เจ้าเวรเอ๊ย!"
"เป็นอาวุธจักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่ แต่ไม่มีวิญญาณอาวุธหรืออย่างไร?"
"หากข้าไม่มาทัน เจ้ายังจะนั่งมองศิษย์ข้าถูกคนฆ่าตายต่อหน้าต่อตาอย่างนั้นหรือ?"
"ข้าจะจัดการเจ้าให้ตายคามือ!"
โจวไห่ด่าทออย่างโกรธเกรี้ยว ต่อยเตะโถงปีศาจไม่ยั้ง
ไม่ใช่เรื่องแปลกที่เขาจะโกรธ อุตส่าห์ลำบากขนาดหนัก หาแรงงานมาได้อีกคนหนึ่ง หากปล่อยให้คนมาทำร้ายจนตาย เขาจะไม่ขาดทุนหรือ?
ด้านข้าง ฉินอี้เหยามองภาพนี้อย่างตะลึงงัน ทั้งคนมึนงงไปชั่วขณะ
อาจารย์กำลังทำอะไรอยู่ หรือว่าเป็นบ้าไปแล้ว?