ความคิดนับหมื่นนับแสนพรั่งพรูผ่านในใจของอาจารย์ชิงจู๋ ทำให้เขาแทบคลั่ง
คนผู้นี้...คือเป้าหมายที่เขาต้องสังหารในครั้งนี้!
ไม่เพียงมีคุณสมบัติเป็นเซียนผู้ยิ่งใหญ่ ยังมีอาจารย์ที่แข็งแกร่งไร้ขีดจำกัดอีกด้วย
ตัวเองคิดอะไรอยู่กันแน่? ถึงกล้าแตะต้องคนแบบนี้?
คิดถึงตรงนี้ อาจารย์ชิงจู๋เพียงแต่แค้นที่ตนเองสูญเสียพลังบำเพ็ญ มิเช่นนั้นตอนนี้เขาจะต้องบุกกลับไปยังสำนักศึกษาต้าเฉียน แล้วฟาดฟู่เสวี่ยหรงให้ตายคามือ!
หากไม่ใช่เพราะเขา ตนจะมาที่นี่เพื่อสังหารผู้ที่ถูกลิขิตให้เป็นเซียนในอนาคตได้อย่างไร?
และเขามีความรู้สึกว่า อนาคตของเฉินเป่ยไม่เพียงแต่จะเป็นเซียนเท่านั้น แต่อาจแข็งแกร่งยิ่งกว่านั้นอีก
เพราะโดยทั่วไปผู้ที่เปิดตาสวรรค์ได้ ล้วนอยู่ในระดับหยั่งธรรมเป็นอย่างต่ำ หรือแม้กระทั่งเปิดในระดับที่สูงกว่านั้น
การเปิดตาสวรรค์ในระดับอิทธิฤทธิ์ นับเป็นเรื่องที่ไม่เคยมีมาก่อน!
ในขณะที่ทุกคนยังตกตะลึง เฉินเป่ยกลับพบว่าฟ้าดินเบื้องหน้าเปลี่ยนแปลงไป
เขามองเห็นหลักธรรมอันยิ่งใหญ่ของฟ้าดิน ซึ่งเป็นสิ่งที่แสดงออกถึงมหาวิถีและระเบียบวินัย
"ใช่แล้ว รู้สึกแบบนี้!"
เฉินเป่ยดีใจยิ่งนัก ด้วยพลังบำเพ็ญในตอนนี้ของเขายังไม่มีคุณสมบัติที่จะแสวงหาจุดอ่อนของฟ้าดิน แม้เพียงแค่มองดูระเบียบของฟ้าดินและมหาวิถีก็ยังรู้สึกว่าตาสวรรค์เจ็บแปลบ
แต่เมื่อสายตาของเขามองไปยังผู้คนที่อยู่ ณ ที่นั้น สิ่งที่เห็นล้วนเต็มไปด้วยบาดแผลและช่องโหว่
ราวกับว่าเพียงชี้นิ้วออกไป ก็สามารถทำให้ผู้นั้นแหลกสลายไปต่อหน้าได้ในทันที!
ความรู้สึกนี้ทำให้เฉินเป่ยตื่นเต้นในใจ เขาหันไปมองเหล่าผู้ฝึกปราณระดับอิทธิฤทธิ์ที่จี๋ควยพามา