สัมผัสจริงจากริมฝีปากส่งผ่านมา ม่อซังอวี๋จึงตระหนักว่านี่ไม่ใช่ความฝัน พอลืมตาขึ้นก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาของเฟิ่งสิงอวี้ขยายใหญ่เต็มสายตา
“เฟิ่ง...”
นางอยากถามว่าเกิดอะไรขึ้น
เหตุใดเฟิ่งสิงอวี้จึงมาอยู่บนเตียงของนาง?
ทว่าเฟิ่งสิงอวี้ไม่เปิดโอกาสให้นางเอ่ยปากเลย
เขาอดกลั้นมาทั้งคืน บัดนี้ม่อซังอวี๋ตื่นแล้ว ย่อมไม่ถือว่าเขาฉวยโอกาสตอนนางไร้ทางสู้ ดังนั้นเขาจึงปลดปล่อยตัวเองอย่างเต็มที่ ไม่กดข่มและไม่อดกลั้นอีกต่อไป
ม่อซังอวี๋งุนงงอย่างยิ่ง
นางพยายามดิ้นให้หลุด มือยันอกเฟิ่งสิงอวี้แล้วผลักเขาออกไปเล็กน้อย “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ยามเช้าตรู่เช่นนี้คิดจะทำอะไร?”
“ข้าบ้าไปแล้วจริง ๆ”
เฟิ่งสิงอวี้ยอมรับว่าตนเองบ้า เอ่ยจบก็โน้มลงจูบซอกคอนางอีกครั้ง
“เฟิ่งสิงอวี้!”
เขาราวกับหมาป่าที่หิวโหยมาเนิ่นนาน ม่อซังอวี๋ผลักเขาไม่ออกเลย ท่าทางคลุ้มคลั่งของเขาทำให้นางตกใจไม่น้อย
“เจ้าอย่าทำเช่นนี้!”
ม่อซังอวี๋ผลักเขาอีกหลายครั้งแต่ก็ยังผลักไม่ออก จึงโกรธเคืองว่า “เฟิ่งสิงอวี้ อย่าบีบให้ข้าต้องทำร้ายเจ้านะ!”
ฆ่าเขาไม่ตาย แต่ทำให้บาดเจ็บยังพอทำได้
“ตามใจเจ้า”
เฟิ่งสิงอวี้ไม่สนใจสิ่งใด เริ่มฉีกทึ้งเสื้อผ้าของนาง “เจ้ามองให้ดี ที่นี่คือห้องของข้า เจ้าเป็นฝ่ายมาหาข้าเอง แถมยัง...ยั่วยวนข้าไม่หยุด! เจ้ารู้หรือไม่ว่าเมื่อคืนข้าอาบน้ำเย็นไปกี่ครั้ง?”
ม่อซังอวี๋ “...”
“ข้าไม่ได้แตะต้องเจ้าตอนเจ้าหลับนะ ม่อซังอวี๋ ตอนนี้เจ้ายังใจร้ายปฏิเสธข้าได้ลงคออีกหรือ?”
เอ่ยถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเขาก็เจือความน้อยใจขึ้นมา
เขาจูบใบหูนาง ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่า “หากข้าถูกอั้นจนเป็นอะไรขึ้นมา เจ้าจะรับผิดชอบหรือไม่?”
คำพร่ำบ่นเป็นชุดทำให้ม่อซังอวี๋ยิ่งงุนงงกว่าเดิม
เมื่อคืนนางนอนอยู่ในห้องของตนเองแท้ ๆ เหตุใดถึงมาอยู่บนเตียงของเฟิ่งสิงอวี้ได้?
อีกอย่าง นางหลับมาตลอด แล้วไปยั่วยวนเขาตอนไหน?
“ไม่ใช่...เจ้ารอก่อน”
ม่อซังอวี๋ดิ้นรนลุกขึ้นนั่งบนเตียง พอเหลือบมองไปรอบห้องก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
ที่นี่เป็นห้องของเฟิ่งสิงอวี้จริง ๆ ด้วย!
นางมองเขาอย่างระแวง “เจ้าฉวยโอกาสตอนข้าหลับ แอบอุ้มข้ามาที่นี่ แล้วกลับโยนความผิดให้ข้าหรือไม่?”
“หึ”
เฟิ่งสิงอวี้หัวเราะเยาะ