เฟิ่งสิงอวี้พลันลุกพรวดขึ้นยืน ไอเย็นรอบกายแทบจะแช่แข็งคนที่อยู่ข้างกายให้ตายกันหมด
“เหตุใดข้าจะไม่กล้ายอมรับเล่า ข้ายอมรับก็ได้ แล้วเจ้าเล่า เจ้ากล้าให้คำมั่นหรือไม่ว่าจะอยู่กับข้าตลอดชีวิต มิใช่มองข้าเป็นเพียงของเล่นที่พร้อมจะทิ้งได้ทุกเมื่อ”
“……”
ทุกคนต่างตกตะลึง
สวรรค์ นี่เป็นคำพูดที่หลุดจากปากท่านอ๋องจริงหรือ
ต่อหน้าฮูหยิน ท่านอ๋องต่ำต้อยถึงเพียงนี้เชียวหรือ
ความหยิ่งทะนงของท่านอ๋องเล่า ความเย็นชาหยิ่งผยองเล่า ความสำรวมเล่า
ทุกคนแทบอยากหายตัวไปเดี๋ยวนั้น
นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาควรได้ยิน ช่วยด้วย!
ม่อซังอวี๋เองก็ถูกคำพูดของเฟิ่งสิงอวี้ทำให้ตกใจ จู่ ๆ ท่าทีแข็งกร้าวก็อ่อนลง
“ข้า...ข้าเคยพูดเมื่อไรว่าเห็นเจ้าเป็นของเล่น”
คุยต่อไปไม่ได้แล้ว
นางรีบหันไปมองกู้จิ่นจือกับหลัวหมิง แล้วเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว “พวกเจ้าอิ่มกันหรือยัง”
“……”
เวลานี้พวกเขาจะกล้าบอกว่ายังไม่อิ่มได้อย่างไร ต่างพากันพยักหน้า
ม่อซังอวี๋พูดจบก็หันหลังเดินจากไป ฝีเท้าเร็วเสียจนพัดสายลม มุ่งตรงไปยังค่ายบัญชาการใหญ่
ด้านหลัง กู้จิ่นจือกับหลัวหมิงและคนอื่น ๆ มองหน้ากัน ไม่มีใครกล้าพูดอะไร ได้แต่เดินตามไปเงียบ ๆ
สุดท้ายจึงเหลือเพียงเฟิ่งสิงอวี้นั่งอยู่ข้างกองไฟตามลำพัง
เขากอดไหสุรา เงยหน้ากระดกดื่มรวดเดียวสองอึกใหญ่ สุราไหลลงมาตามแนวกราม เปียกชุ่มสาบเสื้อ
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงค่อย ๆ ลุกขึ้น เดินไปทางค่ายบัญชาการใหญ่
ภายในกระโจม บรรยากาศกลับเคร่งขรึมขึ้น
ทุกคนล้อมอยู่หน้าโต๊ะตัวใหญ่ บนโต๊ะกางแผนที่การรักษาการณ์ของเมืองโยวตู้และแผนที่ทั่วทั้งเมือง
ม่อซังอวี๋ยืนอยู่ตรงตำแหน่งประธาน ชี้ไปยังจุดสำคัญหลายแห่งบนแผนที่ อธิบายตำแหน่งแนวป้องกันที่มีอยู่ในเมือง การจัดกำลังพล และหน้าที่ของแต่ละเขตอย่างกระชับชัดเจน
นางพูดไม่เร็วไม่ช้า เป็นลำดับชัดเจน
“สถานการณ์โดยรวมก็เป็นเช่นนี้”
พูดจบ นางมองทุกคน “ส่วนการจัดสรรคนหลังเข้ารับช่วงต่อ และการปรับแนวป้องกัน พวกเจ้าหารือกันเองแล้วตัดสินใจ”
กู้จิ่นจือพยักหน้า ก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ครั้นเงยหน้าขึ้นก็ได้ข้อสรุปแล้ว
“ให้หยานฉิงรับผิดชอบการบังคับใช้กฎและดูแลความสงบเรียบร้อยในเมือง”