ม่อซังอวี๋เดินไปยังหน้าต่าง แง้มม่านออกเป็นช่องเล็ก ๆ แล้วมองออกไปข้างนอก
หน้าประตูโรงเตี๊ยมมีกองกำลังทหารจอดเรียงรายอยู่จริง ๆ ราวยี่สิบกว่านาย ทุกคนสวมเกราะส่องประกาย ยืนเรียงแถวอย่างเคร่งขรึม
ผู้นำเป็นแม่ทัพวัยกลางคน ใบหน้าเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
“จะไปกันเร็วขนาดนี้เชียวหรือ” ม่อซังอวี๋ถาม
เวินจือเสี่ยพยักหน้า น้ำเสียงหม่นลงเล็กน้อย “แม่ทัพส่งคนขึ้นเขาไปตลอดทั้งคืน พบศพองครักษ์ทั้งสิบสองนายของข้าแล้ว ต้องรีบนำกลับไปจัดการฝังให้เรียบร้อย ดังนั้น...”
นางมองม่อซังอวี๋กับเฟิ่งสิงอวี้ แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า “บุญคุณครั้งนี้ จือเสี่ยจะจดจำไว้ในใจ เมื่อกลับถึงค่ายทหารแล้ว ข้าจะรายงานเรื่องนี้ต่อแม่ทัพให้ทราบ หากภายหน้ามีโอกาส ข้าจะตอบแทนอย่างแน่นอน”
“คุณหนูเวินกล่าวเกินไปแล้ว” ม่อซังอวี๋พูดไปเช่นนั้น ทว่าสมองกลับกำลังหมุนอย่างรวดเร็ว
เห็นทีเวินจือเสี่ยกำลังจะจากไปพร้อมกองทัพ หากไม่อาจพาตัวนางไปได้ทันที เช่นนั้นตามนางไปสังหารฉู่เทียนสง...ก็ยังได้
“จริงสิ”
ม่อซังอวี๋เอ่ยขึ้นกะทันหัน ใบหน้ามีรอยยิ้มผ่อนคลาย “ว่าไปแล้ว ข้ากับท่านรักตั้งใจจะไปเที่ยวแคว้นแม่น้ำเหล็กอยู่แต่แรก เพียงแต่ไม่คุ้นเคยกับสถานที่ จึงกำลังกลุ้มใจว่าไม่มีคนนำทาง...”
นางหันไปมองเวินจือเสี่ย “ไม่ทราบว่าพวกเราขอร่วมทางไปกับพวกท่านสักระยะได้หรือไม่”
เวินจือเสี่ยได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าโดยไม่ลังเล “พวกท่านเป็นผู้มีพระคุณของข้า ย่อมได้อยู่แล้ว”
น้ำเสียงของนางจริงใจยิ่ง “เมื่อถึงแคว้นแม่น้ำเหล็กแล้ว ข้าจะทำหน้าที่เจ้าบ้านให้ดีที่สุด พาพวกท่านเที่ยวชมทั่วทุกแห่ง แม่ทัพทราบว่าพวกท่านช่วยชีวิตข้าไว้ ย่อมต้องมาขอบคุณด้วยตนเองแน่นอน”
“เช่นนั้นก็ดีเลย”
เรื่องจึงตกลงกันเช่นนี้
ม่อซังอวี๋กับเฟิ่งสิงอวี้เก็บสัมภาระอย่างง่าย ๆ แล้วลงไปชั้นล่างพร้อมกับเวินจือเสี่ย
ด้านนอกโรงเตี๊ยม กองกำลังทหารเตรียมพร้อมออกเดินทางแล้ว
เมื่อแม่ทัพวัยกลางคนเห็นเวินจือเสี่ย ก็รีบก้าวเข้ามาคำนับ “คุณหนูเวิน ออกเดินทางได้หรือยังขอรับ”
สายตาของเขากวาดผ่านม่อซังอวี๋กับเฟิ่งสิงอวี้ แฝงแววพินิจพิเคราะห์