หลัวหมิงวิ่งเข้าไปในห้องหนังสือ เล่าเรื่องที่เพิ่งพูดคุยกับม่อซังอวี๋ให้เฟิ่งสิงอวี้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ
เขายังอกสั่นขวัญแขวน “องค์ชาย ท่านหาสมุนไพรเหล่านี้มาได้จริงหรือ อย่าทำให้ข้าต้องเดือดร้อนเลย แล้วก็… ข้ารู้สึกว่านางรู้อยู่แล้วทุกอย่าง รวมถึงรู้ด้วยว่าท่านเป็นคนสั่งให้ข้าทำเช่นนี้”
“อืม”
เฟิ่งสิงอวี้ฟังจบ สีหน้าไม่ได้เผยความประหลาดใจแม้แต่น้อย
“วางสัญญาหนี้กับธนบัตรไว้ แล้วเจ้าก็ไปได้”
“ได้ ข้าไปล่ะ”
หลัวหมิงวางสัญญาหนี้กับธนบัตรลงบนโต๊ะหนังสือ กำลังจะออกไป เฟิ่งสิงอวี้พลันนึกอะไรขึ้นได้ จึงเอ่ยถามอีกประโยค “เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าสูตรยานี้ใช้ทำอะไร”
เอ่อ…
หลัวหมิงไม่กล้าบอกว่าตนไม่รู้ จึงได้แต่ตอบอย่างกำกวม “เรื่องนี้… แน่นอน”
“ขอเพียงไม่ใช่ของที่ทำร้ายคน เรื่องอื่นก็ไม่สำคัญ”
เฟิ่งสิงอวี้โบกมือ “ไปเถอะ”
“……”
สมุนไพรทุกชนิดในสูตรยานี้ล้วนไม่ใช่ของที่ทำร้ายคน
แต่เมื่อนำมาใช้รวมกัน… เขาก็ไม่รู้แล้ว
หลัวหมิงยังรู้สึกว่าสูตรยานี้คุ้นตา ราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
เขานึกออกแล้ว เป็นตำราแพทย์โบราณ!
ตำราแพทย์โบราณเล่มนั้นเขาวางไว้ที่ไหนนะ
กลับไปหาดูดีกว่า
หลัวหมิงรีบร้อนจากไป
เฟิ่งสิงอวี้เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ออกจากจวนเช่นกัน
เขามุ่งหน้าไปยังหอประตูเมือง
กู้จิ่นจือกำลังสั่งทหารหลายนายให้นำศพที่แขวนอยู่บนหอประตูเมืองลงมา แล้วนำไปทิ้งไว้ไกล ๆ คนของกองทัพแดนเป่ยตีจะมาเก็บศพให้เอง
นี่ก็นับเป็นการกระทำที่มีเมตตา คืนศพให้พวกเขา
“จิ่นจือ”
หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เฟิ่งสิงอวี้กับกู้จิ่นจือก็ลงไปยังค่ายทหารด้านล่าง
“ข้าจะไปสองวัน ช่วงนี้เจ้าช่วยใส่ใจให้มากหน่อย ให้หยานฉิงกับหยวนเจาคอยจับตาคนใต้บังคับบัญชาให้ดี เพิ่มการลาดตระเวน หัวหน้ากองทัพแดนเป่ยตีตายแล้ว คงสงบไปได้สักระยะ แต่ยังประมาทไม่ได้ ให้เฝ้าระวังอย่างใกล้ชิดต่อไป ป้องกันกองทัพศัตรูอื่นลอบโจมตี”
“องค์ชายจะไปทำอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”
สีหน้าของกู้จิ่นจือเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย “มีอันตรายหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
“วางใจเถอะ”
เฟิ่งสิงอวี้กล่าวอย่างเรียบเฉย “ข้ารู้ขอบเขตของตนเอง”
“แล้วในจวน…”
“เยว่อิ่งจะอยู่เฝ้าม่อซังอวี๋ เรื่องอื่นให้เป็นไปตามเดิม”
“พ่ะย่ะค่ะ”