“จับตัวไว้ให้หมด!”
ม่อซังอวี๋แววตาเย็นเยียบ พอสิ้นคำสั่ง เยว่อิ่งซึ่งซ่อนตัวอยู่ในเงามืดก็นำคนพุ่งออกมา จัดการจับกุมคนที่เหลือสิบกว่าคนได้อย่างรวดเร็ว
“พาตัวไปสอบสวนอย่างเข้มงวด หากไม่พบสิ่งผิดปกติ ให้เงินชดเชยเป็นสองเท่า แล้วออกจากเมืองไปทันที”
กล่าวจบ นางก็หันไปมองคนที่ยืนเข้าแถวอยู่ “ผู้ที่ดื่มยาแล้ว ให้กลับไปปฏิบัติหน้าที่เดิม โดยมีท่านกูเป็นผู้จัดสรรดูแล”
ฮั่นชงเห็นว่าคนที่เหลือสิบกว่าคนนั้น ส่วนใหญ่เป็นคนของคณะบังคับบัญชาพวกเขา แววตาจึงไหววูบเล็กน้อย
ที่จริงเขารู้มานานแล้วว่าคนพวกนี้มีปัญหา
เมื่อก่อนเขายังเป็นหัวหน้าของพวกนั้น จึงพอจะหลับตาข้างหนึ่งได้ แต่บัดนี้เมืองโยวตู้ไม่ใช่เมืองอย่างที่เคยเป็นอีกแล้ว ประมุขเมืองคนใหม่กับฮูหยินเห็นได้ชัดว่าเป็นผู้ที่ไม่อาจทนเห็นความไม่ชอบมาพากลได้แม้แต่น้อย เขาจึงทำอะไรไม่ได้อีก
ก่อกรรมใดไว้ ย่อมได้รับผลกรรมนั้น
……
วันรุ่งขึ้น
การปิดเมืองถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการ
กู้จิ่นจือมีความสามารถในการจัดสรรงานอย่างแท้จริง หลังจากเขาจัดการทุกอย่างแล้ว คนเบื้องล่างต่างพึงพอใจ ระเบียบภายในเมืองแทบจะกลับคืนสู่สภาพก่อนปิดเมืองโดยสมบูรณ์ ทั้งยังเข้มงวดกว่าเดิมเสียอีก
ทันทีที่ประตูเมืองเปิด ขบวนพ่อค้าและชาวบ้านที่รออยู่นอกเมืองมานานต่างทำตามคำชี้แนะของทหารเฝ้าประตูอย่างรู้หน้าที่ เข้าสู่เมืองเป็นกลุ่ม ๆ อย่างเงียบสงบและเป็นระเบียบ
มีประกาศฉบับใหม่ติดอยู่ที่ประตูเมือง การตรวจสอบผู้เข้าออกเข้มงวดกว่าแต่ก่อน แต่ขั้นตอนชัดเจน ไม่ได้ก่อให้เกิดความวุ่นวายแต่อย่างใด
กิจการบนถนนตลาดที่ซบเซามาหลายวันกลับมาคึกคักอย่างรวดเร็ว โรงน้ำชาและโรงสุราเปิดรับแขกอีกครั้ง เสียงเรียกลูกค้าของเสี่ยวเอ้อดังขึ้นสลับกันไปมา
ทหารเกราะแดงที่ลาดตระเวนเดินผ่านตรอกซอกซอยด้วยฝีเท้าเป็นระเบียบ หน่วยลับซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางผู้คน ทุกสิ่งเป็นระเบียบเรียบร้อยกว่าก่อนปิดเมือง ทั้งยังมีกฎเกณฑ์ชัดเจนและบังคับใช้กฎหมายอย่างเด็ดขาด
สิ่งเดียวที่แตกต่างคือ จำนวนผู้ปฏิบัติหน้าที่บังคับใช้กฎหมายเพิ่มขึ้นจากเดิมหลายเท่าอย่างเห็นได้ชัด
……
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ครบหนึ่งเดือนแล้ว