“นางต่ำช้า! ออกมาเดี๋ยวนี้!”
ได้ยินเสียงตะโกนเอะอะจากด้านนอก ม่อซังอวี๋จึงลุกขึ้น แล้วพาไยจื้อออกไปด้วยกัน
เห็นหญิงสาวรูปร่างอวบอิ่ม แต่งหน้าจัดจ้านคนหนึ่งยืนอยู่ด้านนอก
นางสวมกระโปรงผ้าโปร่งสีแดงเพลิง ศีรษะประดับเครื่องทองเงินและไข่มุกเต็มไปหมด เมื่อแสงอาทิตย์ยามเย็นส่องกระทบก็สว่างวาบจนชวนตาพร่า
ด้านหลังยังมีแม่นมร่างกำยำอีกสี่ห้าคนตามมาด้วย ทุกคนถลึงตาขมวดคิ้ว เพียงเห็นก็รู้ว่ามาหาเรื่อง
เมื่อเห็นม่อซังอวี๋ออกมา และมองเห็นหน้าตาของนางชัด ๆ ใบหน้าของหญิงผู้นั้นก็ฉายแววริษยาขึ้นมาก่อน จากนั้นจึงเท้าเอวแล้วด่าต่อ
“ข้านึกว่าเป็นเทพธิดาจากสวรรค์ลงมาเสียอีก ถึงได้ล่อลวงให้หัวหน้าหลงใหลหัวปักหัวปำ ที่แท้ก็แค่นางจิ้งจอกยั่วยวน!”
นางส่งเสียงแหลม น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “ได้ยินมาว่าเจ้าช่วยอูยานางต่ำช้าคนนั้นไว้หรือ? หึ ใครจะรู้ว่าพวกเจ้าสมคบคิดกันหรือไม่ คนหนึ่งก็แล้ว อีกคนก็อีกคน ล้วนอยากปีนขึ้นมาเหยียบหัวข้า ฝันไปเถอะ!”
ม่อซังอวี๋มองนางอย่างเฉยเมย ยังไม่ทันเอ่ยปาก เสียงของอูยาก็ดังขึ้นก่อน “เกซางนา! เจ้าจะมาอาละวาดอะไรที่นี่?”
อูยารีบเดินมาจากด้านข้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
นางยืนขวางอยู่เบื้องหน้าม่อซังอวี๋ แล้วตำหนิหญิงชุดแดงว่า “คุณหนูม่อเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตข้า ทั้งยังเป็นแขกคนสำคัญของพี่ชายข้า เจ้าพูดจาไร้มารยาทเช่นนี้ อยากตายหรือ?”
หญิงที่ชื่อเกซางนาผู้นี้ เป็นหนึ่งในซ้อนน้อยที่อู๋มู่เลโปรดปรานที่สุด
ทุกคนต่างรู้ว่านางมีเล่ห์เหลี่ยมอยู่ไม่น้อย ในเผ่ามักวางอำนาจบาตรใหญ่ อีกทั้งไม่เคยเห็นอูยาผู้เป็นน้องสาวที่ไม่ค่อยได้รับความโปรดปรานอยู่ในสายตา
เมื่อเกซางนาเห็นว่าเป็นอูยา นางไม่เพียงไม่สงบเสงี่ยมลง กลับยิ่งกำเริบเสิบสานกว่าเดิม
นางเชิดคางขึ้น หัวเราะเยาะว่า “อูยา เจ้ายังมีหน้ากลับมาอีกหรือ? วิ่งออกไปหาเรื่องใส่ตัวเสียเอง ตอนนี้พาผู้หญิงไม่รู้หัวนอนปลายเท้ากลับมา ก็คิดจะประจบหัวหน้าอย่างนั้นหรือ?”
“ข้าบอกเจ้าไว้เลยว่า คนที่หัวหน้าให้ความสำคัญที่สุดยังเป็นข้า ผู้หญิงป่าเถื่อนที่ไม่รู้มาจากไหนอย่างนาง อย่าหวังจะแบ่งความโปรดปรานไปได้แม้แต่น้อย!”