“คุณหนูอูยา?”
ทหารยามหน้าประตูจำอูยาได้ สีหน้าฉายแววประหลาดใจ ก่อนรีบค้อมกายคำนับ “ท่านกลับมาแล้ว!”
สายตาของทหารยามกวาดผ่านม่อซังอวี๋กับไยจื้ออย่างรวดเร็ว แฝงการพินิจพิเคราะห์
“ข้าต้องการพบพี่ชาย”
อูยาเอ่ย น้ำเสียงกลับมามีอำนาจสมกับเป็นน้องสาวของผู้นำเผ่าอยู่หลายส่วน
“ผู้นำอยู่ข้างใน แต่ว่า……”
ทหารยามมีท่าทีลังเล ลดเสียงลงเตือนว่า “ช่วงที่คุณหนูอูยาไม่อยู่ เกิดเรื่องขึ้นไม่น้อย ช่วงนี้ผู้นำอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก คุณหนูใหญ่โปรดระวังตัวด้วย”
อูยาพยักหน้า ส่งสัญญาณให้ม่อซังอวี๋ตามมา ก่อนจะยกม่านสักหลาดผืนหนาขึ้น
ภายในกระโจมมืดสลัว อบอวลไปด้วยกลิ่นสุราเข้มข้นและกลิ่นกำยานคาวฉุน
พื้นปูด้วยพรมหนา มุมห้องมีกองหนังสัตว์และภาชนะทองเงินที่ปล้นชิงมาวางกองอยู่
ตรงกลาง บนที่นั่งประธานซึ่งปูด้วยหนังเสือ มีชายคนหนึ่งเอนกายอยู่
เขาคืออู๋มู่เล
ชายผู้นี้ดูเจ้าเล่ห์และชั่วร้ายยิ่งกว่าที่อูยาเล่าไว้
ผิวกายเป็นสีเขียวคล้ำอย่างคนเจ็บป่วย เบ้าตาลึก ใต้ตาดำคล้ำ ทว่าริมฝีปากกลับแดงสดผิดธรรมดา
เขาสวมเสื้อขนสัตว์หรูหรา แหวกสาบเสื้อ เผยให้เห็นแผงอกกำยำ ทว่ากลับแผ่กลิ่นอายอับเฉาราวกับคนใกล้ตาย
ในมือเขาหมุนถ้วยทองประดับอัญมณีเล่น แววตาขุ่นมัวแต่คมกริบ ประหนึ่งสัตว์ร้ายป่วยไข้ที่ซุ่มหมอบอยู่
สายตาของเขาตกลงบนอูยาที่เดินเข้ามา เพียงชำเลืองมองอย่างเย็นชา ไร้ความรู้สึกใด
แต่เมื่อสายตาเลื่อนไปยังด้านหลังอูยาและเห็นม่อซังอวี๋ ดวงตาขุ่นมัวคู่นั้นก็พลันเปล่งประกายเจิดจ้าอย่างน่าตกใจ
ความโลภ ความตื่นตะลึง และความปรารถนาอันโจ่งแจ้ง
“คนเจ้าชู้” ที่อูยาเอ่ยถึง บัดนี้ปรากฏชัดตรงหน้าแล้ว
“หึ น้องสาวจอมเอาแต่ใจของข้า ในที่สุดก็ยอมกลับมาแล้วหรือ?”
อู๋มู่เลเอ่ย เสียงแหบพร่าเจือความเกียจคร้านหลังดื่มสุราและไอสังหารอันยากสังเกต “ข้านึกว่าเจ้าตายอยู่ข้างนอกเสียแล้ว”
“พี่ชาย……”
อูยาพยายามข่มกลั้นอย่างเต็มที่ แต่สีหน้าก็ยังซีดเผือดลงอย่างห้ามไม่อยู่
นิ้วมือของนางงอเข้าหากันเล็กน้อย อดกลั้นไม่ให้ระเบิดอารมณ์ ก่อนก้มหน้ากล่าวว่า “ครั้งนี้ที่กลับมาได้ ต้องขอบคุณคุณหนูม่อกับองครักษ์ของนางที่ช่วยชีวิตข้าไว้”
“โอ้?”