หยุนจิ่นยิ้มมองเฉียนซาซา เหมือนคำพูดนี้จงใจพูดให้เธอฟัง
สีหน้าของเฉียนซาซาไม่เปลี่ยนไป ใจคิดอะไรก็ไม่รู้
เอลินามองหยุนจิ่นแวบหนึ่ง มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
“จริงสิ หลี่มู่คงบอกพวกคุณแล้ว พรุ่งนี้เราจัดทีม ไปตึกหลักด้วยกัน”
หยุนจิ่นยังยิ้มต่อไป รอยยิ้มนั้นแฝงความมั่นใจอย่างผ่อนคลาย เหมือนกำลังพูดถึงเรื่องที่สำเร็จแน่นอน
“ฉันรู้ แค่หวังว่าพรุ่งนี้คุณอย่าเป็นตัวถ่วงก็พอ” เฉียนซาซาตอบกลับเรียบๆ
“วางใจได้”
หยุนจิ่นไม่ได้โต้แย้ง
สองผู้หญิงนี้ ดูเหมือนตอนนี้จะวางความแค้นต่อกันลงได้จริงๆ
ส่วนเฉินม่าน เธอก้มหน้า นิ้วมือคนไปมาอย่างไม่รู้ตัวใต้ผิวน้ำ ใจพลันรู้สึกเปรี้ยวปร่าอย่างบอกไม่ถูก
เธอเองก็อยากเข้าทีมกับหลี่มู่ แต่มันก็ได้แค่คิดเท่านั้น
จริงๆ แล้วเมื่อวาน ตอนแรกเห็นหลี่มู่ เธอก็รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ดูดี
ไม่ใช่ดูดีแบบโอ้อวด แต่เป็นบุคลิกที่ทำให้รู้สึกสบายใจ ไว้ใจได้
โดยเฉพาะตอนเขายิ้ม คิ้วตาโค้งลง ทำให้ใจอบอุ่น
แต่เธอก็รู้ ตัวเองได้แค่คิดเท่านั้น
ข้างกายหลี่มู่มีเฉียนซาซาและเอลินา ทั้งคู่เป็นสาวงามระดับสุดยอด คนหนึ่งเย็นชางดงามล้ำ อีกคนผมทองตาฟ้า ยืนที่ไหนก็เป็นจุดสนใจ
ตอนนี้ยังมีหยุนจิ่นมาอีกคน
เป็นผู้ใหญ่ สง่างาม ผ่อนคลาย ทั่วร่างแผ่รัศมีที่ไม่อาจมองข้าม
ส่วนตัวเองล่ะ?
ถึงจะถือว่าไม่เลว แต่เทียบกับสามสาวงามนั้นแล้ว ก็ยังด้อยกว่า
อย่าไปคิดอะไรเกินตัวกับหลี่มู่เลย
น่าเสียดายจริง ทำไมตัวเองไม่ได้อยู่ทีมเดียวกับหลี่มู่?