ชั้นสามตอนนี้เงียบสงัด เหลือเพียงเสียงฝีเท้าของพวกเขาและเสียงกระจกแตกดังกรอบแกรบเป็นครั้งคราว
เฉียนซาซาผลักประตูคลังเสบียงห้องแรกออกก่อน ด้านในมีกล่องน้ำเกลือ กลูโคสสำหรับฉีดวางซ้อนกัน และยังมีถังแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อขนาดใหญ่หลายถัง
เธอย่อตัวลงค้นดู ส่วนใหญ่ยังอยู่ในอายุการใช้งาน
“ทางนี้มีผ้าก๊อซกับสายรัดห้ามเลือด”
เอลินาดึงกล่องกระดาษสองกล่องออกมาจากตู้ ด้านในมีวัสดุปิดแผลทางการแพทย์เรียงกันอย่างเป็นระเบียบ “ใช้ได้อีกนานเลย”
หลี่มู่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู หางตามองกวาดไปยังปลายทางเดินทั้งสองข้าง
หยวนเหยียนไม่ได้ไปค้นหาเสบียง แต่ยืนกอดดาบพิงผนังตรงข้ามกับเขา สายตามองมาที่ใบหน้าของเขาเป็นระยะ
“จ้องหน้าฉันตลอดเลยนะ” หลี่มู่ไม่หันกลับมา น้ำเสียงเบามาก
“ชินแล้ว” หยวนเหยียนตอบอย่างเป็นธรรมชาติ “เมื่อก่อน ฉันชอบมองข้างแก้มนาย”
หลี่มู่ไม่ตอบ
ทางเดินอีกด้าน เสียงของโจวเสี่ยวเมิงก็ดังขึ้นทันที “ว้าว! นี่ไง! นี่มันของดีเลยนะ!”
เธอนั่งยองๆ อยู่กลางกองของกระจุกกระจิก มือชูกล่องยาแบบปิดผนึก ตาเป็นประกายราวกับพบสมบัติ
เฉียนซาซาถูกเสียงของเธอดึงดูดเข้าไป มองต่ำลงแวบหนึ่ง จำไม่ได้ว่ามันคืออะไร
“อะไรเหรอ”
โจวเสี่ยวเมิงลุกขึ้น ปัดฝุ่นบนเข่า หน้าภาคภูมิใจ “อะดรีนาลีนไฮโดรคลอไรด์ ใช้ฉุกเฉิน ตอนหัวใจหยุดเต้นฉีดหลอดเดียวก็ดึงกลับมาจากปากผีได้”
เธอพูดพลางพลิกดูวันที่ผลิตอย่างคล่องแคล่ว “ล็อตนี้ยังไม่หมดอายุ ใช้ได้ แล้วนี่ก็...”
เธอคุ้ยออกมาจากกล่องอีกสองสามกล่อง “ไดอะซีแพม ยาระงับประสาท ถ้าใครชักหรือวิตกกังวลขั้นรุนแรง ตัวนี้ใช้ได้ผลดี”
เฉียนซาซาเลิกคิ้วมองเธอแวบหนึ่ง ถามเบาๆ “เธอมีความรู้ทางการแพทย์เหรอ”