ทันใดนั้น ประตูไม้ของห้องอาบน้ำก็ถูกผลักออกด้วยเสียง "เอี๊ยดอ๊าด"
เสียงฝีเท้าดังจากไกลมาใกล้ ชัดเจนและมีจังหวะ
เฉียนซาซากับเอลินาหันหน้าไปทางประตูพร้อมกัน
ไอน้ำหนาเกินไป มองไม่เห็นว่าใครมา เห็นแต่เงาคนราง ๆ หยุดลงที่โซนฝักบัว จากนั้นก็มีเสียงเสื้อผ้าถูกถอดออกกรุบกริบ
"อย่างที่คิด ทุกคนมากันหมดแล้ว" เอลินาพึมพำเบา ๆ
ดูท่าปัญหานี้คงต้องรอกลับบ้านก่อนแล้วค่อยคุย
เฉียนซาซาไม่ได้พูด แต่แผ่นหลังของเธอเกร็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว ลางสังหรณ์ไม่ดีผุดขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจ
คนคนนั้นไปล้างตัวในโซนฝักบัวก่อนเช่นกัน
ไม่นาน เสียงน้ำในโซนฝักบัวก็หยุด เสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มุ่งหน้ามาทางบ่อน้ำพุร้อน
ในม่านไอน้ำ เงาร่างหนึ่งค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
ผ้าขนหนูสีกรมท่าโอบห่อเรือนร่าง เผยให้เห็นไหล่ขาวเนียนท่อนหนึ่งและเรียวขาเรียวยาว
ผมยาวเปียกชื้นสยายลงบนไหล่ ปลายผมยังหยดน้ำอยู่ หยดน้ำไหลตามกระดูกไหปลาร้าลงไป จมหายไปในร่มเงาที่ขอบผ้าขนหนู
เมื่อใบหน้านั้นค่อย ๆ โผล่พ้นม่านไอน้ำ สีหน้าของเฉียนซาซาก็เปลี่ยนไปทันใด
หยุนจิ่น!
เธอสวมรองเท้าแตะไม้กันลื่น ก้าวเดินไม่เร่งไม่ช้า แต่ละก้าวแฝงความสง่างามแบบธรรมชาติ
ผ้าขนหนูที่พันกายอยู่ไม่ได้รัดแน่น ทรวงอกขึ้นไปส่วนใหญ่เผยออกมา ถูกไอน้ำร้อนอบจนขึ้นสีชมพูจาง ๆ
กระดูกไหปลาร้าของเธอเรียวสวยและเด่นชัด เส้นสายหัวไหล่และลำคอลื่นไหลดั่งคอหงส์ หยดน้ำไหลรินลงตามส่วนโค้งที่งดงามเหล่านั้นอย่างช้า ๆ สะท้อนประกายแสงละเอียดภายใต้ไฟส่อง
หยุนจิ่นเดินมาถึงริมบ่อ ก้มมองคนทั้งสองในบ่อด้วยหางตา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
รอยยิ้มนั้นบอกไม่ถูกว่าท้าทายหรือเป็นมิตร แฝงไว้ซึ่งเสน่ห์เย้ายวนแบบเฉพาะของหยุนจิ่นที่จับต้องได้ยาก