หลี่มู่ก้มมองแผลใต้ผ้าก๊อซที่มีเลือดซึม เขากลับไม่ร้อนรน เอ่ยเรียบ ๆ ว่า “ไม่ต้องห่วงเกินไป ตอนที่ฉันเพิ่งบาดเจ็บก็ได้รับการแจ้งเตือน การถูกข่วนจะติดเชื้อจริง แต่กว่าจะกลายพันธุ์ต้องใช้เวลา 48 ชั่วโมง”
“แล้วในโรงพยาบาลนี้มียาแก้” เขาเงยหน้ามองทุกคน “[เซรุ่มต้านไวรัส] หาเจอก็ถอนพิษได้”
หยวนเหยียนรีบถามต่อว่า “เซรุ่มอยู่ที่ไหน”
“ชั้นห้า”
หลี่มู่ตอบส่ง ๆ
พวกสาว ๆ โล่งใจลงได้บ้าง
แต่เขา... ไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด
[เซรุ่มต้านไวรัส] ชั้นห้าก็มีอยู่จริง แต่เป็นแบบสุ่มมี ส่วนที่ห้องทำงานผู้อำนวยการชั้นหก ที่นั่นดรอปแน่นอน
ห้องทำงานผู้อำนวยการ เป็นเขตอันตรายสูง
ถ้าชั้นห้าไม่มี เขาก็จะไปชั้นหกคนเดียว
เขาไม่อยากให้พวกสาว ๆ มาเสี่ยงพร้อมกับตน
“ไปกันเถอะ รื้อค้นพื้นที่กักกันก่อน ดูซิว่ามีของดีอะไรบ้าง”
หลี่มู่นำหน้ามาแต่ไกล
ไฟในพื้นที่กักกันสลัวยิ่งกว่าทางเดินอีก มีเพียงไฟฉุกเฉินไม่กี่ดวงที่กระพริบ ส่องเป็นทางเดินยาว
ข้างทางเดินเป็นห้องผู้ป่วยเรียงราย ประตูมีหน้าต่างกระจกเหมือนกัน แต่ข้างในมืดสนิท มองไม่เห็นอะไรเลย
หลี่มู่เดินนำหน้า ถือมีดผ่าตัดขวางไว้ข้างหน้า
เดินไปไม่กี่ก้าว จู่ ๆ ก็หยุด
ในห้องผู้ป่วยสองข้าง มีความเคลื่อนไหว
เขาจดจ่อมองไป ข้อมูลลอยขึ้นมา:
[ผู้ป่วยกลายพันธุ์ Lv.1 x9]
[สถานะ: จำศีล]
เก้าตัว จำศีลอยู่ทั้งหมด ไม่เดินเพ่นพ่าน
หลี่มู่ถอนหายใจเบา หันไปทำสัญญาณมือให้ทุกคน หมายถึงเงียบเสียงไว้ แล้วค่อย ๆ เดินย่องต่อไปข้างหน้า
ผ่านห้องผู้ป่วยแรก เขาชำเลืองกระจกมองเข้าไป
ข้างในมีเตียงสามหลัง แต่ละเตียงมีเงาร่างชุดผู้ป่วยนอนอยู่ ไม่ขยับเลย แทบมองไม่เห็นหน้าอกกระเพื่อม
ผู้ป่วยกลายพันธุ์ จำศีลกันหมด
หลี่มู่ไม่ไปรบกวนพวกมัน เดินต่อไปจนถึงเคาน์เตอร์พยาบาล
เคาน์เตอร์ว่างเปล่า บนพื้นใบปลิวขึ้นราและรอยเลือดแห้งกรัง