ย้อนเวลากลับไป 30 นาทีก่อน
พูดถึงสามเกรียนผมทอง วิ่งหนีอย่างอุกอาจ ทั้งชีวิตไม่เคยวิ่งเร็วขนาดนี้มาก่อน
และข้างหลังพวกนั้น ก็คือผู้ป่วยกลายพันธุ์ทั้งสี่
ถึงแม้ความเร็วจะไม่มาก แต่ก็เทียบเท่าคนทั่วไปวิ่งเหยาะๆ
กลุ่มสามคนของเกรียนผมทองมาถึงยานพาหนะของตัวเองก่อน
รถของพวกนั้นจอดอยู่ข้างรถของหลี่มู่กับพวก เป็นรถปู้ซางคันเก่า
เกรียนผมทองคิดว่ากลุ่มของหลี่มู่คงจะจัดการพื้นที่ไปแล้ว เลยทำเป็นกร่างได้
แต่ไม่คิดเลยว่าจะเก๊กไม่สำเร็จ
ทั้งสามขึ้นรถ เกรียนผมทองนั่งที่คนขับ เตรียมสตาร์ทรถ
“เร็วสิ!”
สองคนหลังร้อนใจจนทุบเบาะ
เกรียนผมทองบิดกุญแจ เครื่องยนต์ส่งเสียง "ครืดคราด" แต่จุดไม่ติด
เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก เขาบิดอีกครั้ง ก็ยังไม่ติด
“แม่ง! ไม่ติด!”
“แกเหยียบคันเร่งดิ!”
เกรียนผมทองกระทืบคันเร่งหลายที บิดกุญแจอีกครั้ง ก็ยังได้ยินเพียงเสียงหมุนอย่างเชื่องช้า ไฟแบตเตอรี่ติดสว่าง เกจน้ำมันก็ใกล้เกลี้ยง
ผู้ป่วยกลายพันธุ์พวกนั้น ขยับเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
“เครื่องยนต์อาจมีปัญหา” เพื่อนร่างผอมแห้งจ้องแผงหน้าปัด น้ำเสียงร้อนรน “ฉันเคยทำงานซ่อมรถมาก่อน ปัญหาไม่ใหญ่ น่าจะแก้ได้”
“แต่ต้องมีใครสักคนล่อสัตว์ประหลาดพวกนั้นไป ให้เวลาฉัน”
เสียงพูดจบลง รถเงียบกริบชั่วขณะ
สายตาสองคนตกจ้องที่เกรียนผมทอง ก่อนหน้านี้ต่างคนต่างเคยบอกพรสวรรค์ของตัวเอง พรสวรรค์ของเกรียนผมทองคือวิ่งเร็ว แล้วยังมีค่าโบนัสความเร็วอีก
เกรียนผมทองหน้าถอดสี เข้าใจความหมายของพวกมันในทันที
“ไม่เอา!” เสียงเขาแหบแห้ง “ทำไมต้องเป็นฉัน?”
“ถ้าไม่ไป ทุกคนก็ต้องตาย!” เจ้าผอมสูงกัดฟันตะเบ็ง “เอ็งวิ่งเร็ว ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก!”