เฉียนซาซารีบผละออกจากอ้อมกอดของหลี่มู่ ใบหูแดงเถือก อ้าปากคล้ายอยากพูดอะไร
“ขอบใจนะ”
ตะกุกตะกักอยู่นานก็พูดได้แค่นั้น ไม่กล้ามองหน้าเขาอีก
ในอ้อมแขนของหลี่มู่ยังอบอวลด้วยกลิ่นกายหอมเย้ายวน เขากระแอมเบา ๆ หมุนตัวไปตรวจสอบศพนั้น
“ระวังตัวกันด้วย”
หลี่มู่ตรวจสอบซ้ำอย่างละเอียดทุกซอกมุม แม้กระทั่งหลังตู้ก็ไม่เว้น ยืนยันว่าไม่มีศพที่ “แสร้งตาย” ศพที่สองแล้ว จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
เขาเดินกลับมาที่ชั้นวางของ ยื่นมือปัดผ่านกล่องยาเหล่านั้นทีละกล่อง
พรสวรรค์ทำงาน สมองพลันปรากฏข้อมูลของยา:
[แคปซูลอะม็อกซีซิลลิน: ยาปฏิชีวนะชนิดกว้าง ใช้รักษาการติดเชื้อแบคทีเรีย]
[ยาเม็ดไอบูโพรเฟน: ลดไข้ แก้ปวด ต้านการอักเสบ ใช้ลดไข้ บรรเทาอาการปวด]
[ยาเม็ดผสมพาราเซตามอล: ยาแก้หวัด บรรเทาอาการไข้ ปวดหัว คัดจมูก]
[แคปซูลโอมีพราโซลชนิดออกฤทธิ์ในลำไส้: ยารักษาโรคกระเพาะ ยับยั้งกรดในกระเพาะ รักษาแผลในกระเพาะอาหารและกรดไหลย้อน]
[ผงมอนต์มอริลโลไนต์: ยาแก้ท้องเสีย ดูดซับเชื้อโรคทางกายภาพ ใช้รักษาอาการท้องเสียเฉียบพลัน]
[ยาต้านพิษบาดทะยัก: ยาฉุกเฉิน ใช้ฉีดเมื่อมีแผลเปิด]
......
หลี่มู่ส่งข้อมูลยาทั้งหมดนี้ให้หญิงสาวทั้งสอง บอกให้พวกเธอหยิบเฉพาะที่มีประโยชน์
เช่น ยาปฏิชีวนะ ยาแก้อักเสบ ยารักษาโรคกระเพาะและลำไส้ ยาแก้หวัด ยากลุ่มเพนิซิลลินและอีริโทรมัยซิน ยาแก้ไอชนิดน้ำเชื่อม และวิตามิน ก็หยิบมาได้บ้าง ล้วนมีประโยชน์ทั้งนั้น
ยาบางชนิดมีวันหมดอายุ จริง ๆ แล้วเลยมาเล็กน้อยก็ไม่เป็นไร เพียงแต่ประสิทธิภาพยาลดลงเท่านั้น
ขอแค่อย่าให้หมดอายุถึงสิบปีก็พอ
เฉียนซาซาและเอลินาลงมือทันที คุ้ยกล่องกระดาษเก่า ๆ สองสามใบจากมุมห้อง เอาไว้ใส่ยา
กล่องกระดาษถึงจะเก่าคร่ำคร่า แต่ก็พอยังใช้ได้
ส่วนหลี่มู่ก็นั่งยอง ๆ ลง ตรวจสอบศพของผู้ป่วยกลายพันธุ์
หญิงสาวทั้งสองต่างไม่เข้าใจว่าเขาทำไปทำไม
กระเป๋าชุดผู้ป่วยปูดนูนขึ้นมา หลี่มู่ล้วงมือเข้าไปควาน