สัตว์ประหลาดตัวนั้นยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ไล่ตาม
มันยืนอยู่ตรงนั้น เอียงคอ เหมือนกำลังเพลิดเพลินกับการดิ้นรนของเหยื่อ
มันอ้าปาก เปล่งเสียงหัวเราะต่ำทุ้มประหลาด เสียงนั้นเหมือนเล็บขูดกระดานดำ แหลมคมเสียดแก้วหู
จากนั้นคอของมันเริ่มบีบรูด
ของเหลวสีดำแดงเหนียวข้นไหลทะลักออกมาจากปาก ม้วนตัวเป็นฟองอยู่ในช่องปาก ปล่อยกลิ่นเหม็นเน่าชวนคลื่นไส้
ของเหลวนั้นข้นหนืดเหมือนยางมะตอย ผิวหน้าเป็นประกายมันวาว ฟองอากาศแต่ละฟองที่แตกตัวล้วนปลดปล่อยกลิ่นเน่าเสียดแทงจมูก
เลือดดำเหล่านี้กระเซ็นไปทั่วทุกทิศ
ในหัวของหลี่มู่ จู่ ๆ ก็มีประกายความคิดผุดวาบขึ้นมา
เลือดดำพวกนั้น เลือดดำที่มีไวรัส จะแพร่เชื้อ จะกลายพันธุ์ จะเปลี่ยนคนให้เป็นอสูรกาย
สัตว์ประหลาดพ่นเลือดดำออกมาเต็มปากอย่างรุนแรง
ของเหลวเหนียวข้นก้อนนั้นพุ่งตรงเข้าหาหลี่มู่ราวกับกระสุนปืนใหญ่ เร็วจนไม่มีทางหลบหลีกได้ทัน
หลี่มู่ทำได้เพียงสิ่งเดียว
เขากำลังพนัน!
เขาอ้าปาก
ไม่ใช่เพราะเขาต้องการ แต่เพราะเขาได้ตระหนักถึงสิ่งหนึ่ง หากเลือดดำนี้กระเซ็นใส่ตัวเขา เขาจะติดเชื้อ จะกลายพันธุ์ จะกลายเป็นอสูรกายเหมือนพวกมัน
แต่ถ้าเขากลืนมันลงไป ไวรัสจะรุกรานจากภายใน จากระบบย่อยอาหารเข้าสู่กระแสเลือด จะยิ่งรวดเร็วขึ้น และระดับการกลายพันธุ์จะยิ่งสมบูรณ์แบบกว่า
ในเมื่อต้องติดเชื้ออยู่แล้ว ก็ปล่อยให้การติดเชื้อนั้นรุนแรงขึ้นไปอีก!
แต่ เขาต้องรักษาจิตใจเอาไว้ให้ได้!
เลือดดำไหลกรูเข้าปากเขา
ร้อนลวก
เหมือนดื่มลาวาเข้าไปหนึ่งอึก
ของเหลวเหนียวข้นไหลลงตามลำคอเข้าสู่หลอดอาหาร คละคลุ้งด้วยกลิ่นเหม็นเน่า เผาผลาญเยื่อเมือกทุกตารางนิ้วของเขา
ในท้องราวกับมีทะเลคลั่ง เขาแทบจะอาเจียนออกมา แต่เขากัดฟัน กลืนลงไปอึกแล้วอึกเล่า
หยวนเหยียนที่อยู่ไกลออกไปเห็นภาพนี้ ดวงตาเบิกกว้าง ส่งเสียงร้องแหลมดังราวกับหัวใจจะแหลกสลาย: "หลี่มู่—!"
หลี่มู่คุกเข่าบนพื้น สองมือยันพื้นไว้ ร่างกายทั้งร่างเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรง