หลังประตูเป็นห้องขนาดใหญ่
แสงส่องเข้ามาจากหน้าต่างปลายห้อง ผ่านกระจกที่เต็มไปด้วยฝุ่น ทอดลงบนพื้นเป็นวงแสงพร่ามัว
แม้แสงจะไม่เพียงพอ ก็ยังเห็นได้ว่าห้องนี้แตกต่างจากส่วนอื่นๆ ของคฤหาสน์ทั้งหมด
มัน หรูหราเกินไป!
ดีกว่าห้องของเจ้าเทียนเต๋อด้วยซ้ำ
พื้นเป็นไม้จริงสีเข้ม เดินแล้วไม่มีเสียงดัง
ผนังติดวอลเปเปอร์ลายยุโรปอันวิจิตร แม้จะเหลืองและม้วนงอ แต่ก็ยังเห็นถึงความประณีตในอดีต
เพดานมีโคมไฟคริสตัล ลูกปัดคริสตัลสะท้อนแสงระยิบระยับในความมืดสลัว
ห้องใหญ่มาก ถูกแบ่งเป็นสองส่วนคือด้านนอกและด้านใน
ด้านนอกเหมือนห้องรับแขกเล็กๆ มีโซฟา โต๊ะเล็ก และเครื่องเล่นแผ่นเสียง
ลำโพงของเครื่องเล่นแผ่นเสียงเป็นแบบทองเหลืองโบราณทรงกรวยใหญ่ เต็มไปด้วยฝุ่น แต่ก็ยังเห็นว่าเคยถูกเช็ดจนเงาวับ
ด้านในเป็นห้องนอน มองผ่านประตูที่เปิดอยู่เห็นเตียงใหญ่ ผ้าปูที่นอนผุพังเป็นสีดำ หัวเตียงแกะสลักลวดลายวิจิตร
ดูเหมือนมีคนสองคนอาศัยอยู่
และยังเป็น ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง
ข้าวของของผู้ชายและผู้หญิงปนกัน แต่ก็มีอาณาเขตของแต่ละคน
บนโต๊ะเครื่องแป้งมีเครื่องสำอาง ข้างๆ เป็นขวดน้ำหอมเปล่าหลายใบ ฉลากซีดจางเหลือเพียงรอยสีเหลืองจางๆ
ประตูตู้เสื้อผ้าเปิดครึ่งหนึ่ง ข้างในมีเสื้อผ้าไม่กี่ตัว ทั้งชุดยาวและสูทของผู้ชาย และกี่เพ้ากับผ้าคลุมไหล่ของผู้หญิง
"ทุกคนแยกกันค้นดู ว่ามีอะไรบ้าง"
เสียงของหลี่มู่ไม่ดัง แต่ในห้องที่เงียบสงัดกลับมีความกดดันประหลาด "ระวังตัวด้วย อย่าแตะต้องของที่ดูไม่สะอาด ถ้าเจออะไรอย่าจัดการเอง เรียกฉันก่อน"
เฉียนซาซาและเอลินาพยักหน้า แล้วแยกย้ายกัน
เฉียนซาซาเดินไปทางโต๊ะเครื่องแป้ง ส่วนเอลินาไปดูเครื่องเล่นแผ่นเสียง