เฉียนซาซาค้นหาอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้งนานสองนาน ลิ้นชักถูกดึงออกแล้วปิดเข้าทีละอัน ส่งเสียงดังลั่นห้อง
"แป้งทา หน้าผม ปิ่น เครื่องหวี..." เธอพึมพำไปพลางค้นไปพลาง "ล้วนเป็นของเก่าเก็บทั้งนั้น ไม่มีของมีประโยชน์สักชิ้น"
เธอเปิดกล่องไม้แกะสลักออก ข้างในเป็นกำไลเงินคู่หนึ่ง ที่ออกไซด์จนดำคล้ำ สลักลายมังกรกับหงส์สื่อความเป็นสิริมงคล
เฉียนซาซามองแล้วก็ปิดฝากล่องวางคืนที่เดิม แล้วไปค้นลิ้นชักถัดไป
ส่วนเอลินานั่งยองๆ อยู่ข้างเครื่องเล่นแผ่นเสียง ค่อยๆ ดีดแตรทองเหลืองอันใหญ่ดู
รอยต่อของแตรคลายเกลียวจนหลวม พอดีดก็มีเสียง 'แกร๊ก' ดังออกมา ทำเอาเธอตกใจรีบชักมือกลับ
"เจ้าสิ่งนี้มันจะจู่ๆ ส่งเสียงดังขึ้นมาไหมเนี่ย?" เธอหันไปมองหลี่มู่
หลี่มู่กำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ สายตาไล่สำรวจทั่วทั้งห้อง ไม่ได้ตอบคำถามของเธอ
เอลินาทำปากย่นๆ ความสนใจถูกดึงไปที่ชั้นวางอันเล็กๆ ข้างเครื่องเล่นแผ่นเสียงแทน
บนชั้นวางมีของวางอยู่หลายชิ้น ฝุ่นเกาะหนา แต่พอเดาได้ว่าเป็นของตกแต่งชิ้นเล็กๆ ทั้งนั้น
มีแมวกระเบื้องตัวหนึ่ง ที่ใส่ดินสอไม้หนึ่งอัน และของบางอย่างที่ห่อด้วยผ้าไหม
เธอหยิบห่อผ้าไหมนั้นขึ้นมา แกะผ้าที่กรอบกรุบออก ข้างในเป็นกระจกเงากลมเล็กอันหนึ่ง
พื้นกระจกขุ่นมัวจนมองไม่ชัด เห็นเพียงเงาคนรางๆ
เอลินาส่องกระจกดูแล้วรู้สึกว่าไม่เห็นจะน่าสนใจ กำลังจะวางกลับ แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นของที่อยู่ชั้นล่างสุดของชั้นวาง
ตรงนั้นมีกล่องไม้อันหนึ่ง ไม่ใหญ่ กว้างยาวประมาณ 20 เซนติเมตร ทั่วทั้งกล่องดำสนิท ไม่ได้แกะสลักลวดลายใดๆ
"นี่มันอะไร?" เอลินาดึงกล่องไม้ออกมา มันหนักตุ้บ แตะแล้วเย็นเฉียบ
เฉียนซาซาได้ยินเสียงก็เดินมาจากโต๊ะเครื่องแป้ง นั่งยองๆ ลงข้างๆ เอลินา
"อะไรเหรอ?"
"ไม่รู้สิ" เอลินาพลิกกล่องไปมาตรง "ไม่มีกุญแจ แต่เปิดไม่ออก"