หลี่มู่พิงขอบสระ เงยศีรษะขึ้น ต้นคอแนบกับกระเบื้องเรียบลื่น หลับตาพักผ่อน
เสียงน้ำไหลดังซ่าๆ ไอน้ำค่อยๆ ลอยสูงขึ้น เวลาผ่านไปทีละนาที
ประมาณสิบนาทีต่อมา ม่านประตูถูกคนเปิดออก
หลี่มู่ลืมตา เห็นเงาร่างผอมบางเดินเข้ามา
คือจางอวี่
เขายังคงเป็นเหมือนเคย หลังค่อม ก้มหัว ตอนเดินแทบไม่มีเสียง เหมือนแมวที่เลียบไปตามขอบกำแพง
เมื่อเห็นหลี่มู่อยู่ในสระ เขาชะงักฝีเท้าครู่หนึ่ง จากนั้นรีบถอดเสื้อผ้า เร่งฝีเท้าเดินมาที่ขอบสระ
“นายมาแล้วนี่”
เสียงของจางอวี่ยังคงเป็นเช่นนั้น เบาๆ แฝงความระมัดระวังเหมือนกำลังหยั่งเชิง
หลี่มู่พยักหน้า ชี้ไปยังฝั่งตรงข้าม “ลงมาเร็วเข้า มีแค่เราสองคน พอดีเลย”
จางอวี่ไม่ลังเล ล้างตัวอย่างรวดเร็ว แล้วก้าวลงสระ
น้ำร้อนดูเหมือนช่วยให้เขาผ่อนคลายลงบ้าง หัวไหล่หย่อนต่ำลงเล็กน้อย แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงสอดส่ายไปรอบๆ ราวกับกำลังตรวจสอบว่าไม่มีใครอื่นอยู่ที่นี่
“ไม่ต้องมองแล้ว มีแค่เราสองคน”
หลี่มู่พูดอย่างจริงจัง
จางอวี่ส่งเสียง “อืม” ในลำคอ แต่ก็ยังกวาดสายตาไปทั่วโรงอาบน้ำอีกรอบ ถึงได้หันกลับมา
“จางอวี่ นายรู้เรื่องพวกนั้นได้ยังไงกันแน่” หลี่มู่ถามตรงๆ
ร่างของจางอวี่เกร็งเล็กน้อย
มือของเขาใต้ผิวน้ำกำแน่นโดยไม่รู้ตัว แล้วค่อยๆ คลายออก
“ฉันรู้ว่านายต้องถามเรื่องนี้” เสียงของจางอวี่เบามาก ราวกับกลัวใครจะได้ยิน “ตอนแรกฉันก็ไม่รู้ว่าควรบอกนายหรือเปล่า แต่พอคิดไปคิดมา ในเมื่อตัดสินใจบอกข้อมูลพวกนั้นกับนาย เรื่องนี้ก็ไม่ควรปิดบังนาย”
หลี่มู่ไม่ได้พูดอะไร รอให้เขาพูดต่อ
จางอวี่สูดลมหายใจลึก ราวกับตัดสินใจเรื่องสำคัญบางอย่าง
“ฉันฝัน”
“ฝัน”
คิ้วของหลี่มู่ขมวดเล็กน้อย
ทำไมถึงได้แต่ฝันกัน
“ใช่ ฝัน”
จางอวี่พยักหน้า เริ่มอธิบายอย่างอดทน “เมื่อคืน หลังจากฉันหลับไป ฉันฝันประหลาดมาก”