ทั้งสามคนมาถึงห้องอาหาร พบว่ามีคนอยู่เพียงไม่กี่คน
ทีมสามคนของหยุนจิ่นและฉู่จวิ้น รวมถึงจางอวี่อยู่ที่นั่นด้วย
เมื่อเห็นหลี่มู่เดินเข้ามา หยุนจิ่นก็ยิ้มออกมา เธอกินเสร็จแล้ว ที่จริงดูเหมือนว่าเธอกำลังรอหลี่มู่อยู่
วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวนวล แขนเสื้อพับขึ้นมาถึงแขนท่อนล่างอย่างลวกๆ เผยให้เห็นข้อมือเรียวบาง
กางเกงขากว้างสีเทาเข้มทิ้งตัวได้รูปสวย รองเท้าส้นแบนที่เท้า สะอาดสะอ้าน ไม่มีของตกแต่งใดๆ เกินความจำเป็น
ผมยาวรวบไว้ด้านหนึ่งอย่างหลวมๆ มีปอยผมสองสามเส้นร่วงลงมาข้างหู
แม้จะไม่ได้ตั้งใจแต่งตัว แต่เสน่ห์เย้ายวนแบบผู้ใหญ่เปี่ยมไปด้วยรสนิยมนั้น รู้สึกได้แม้อยู่ไกล
ส่วนเฉียนซาซาที่อยู่ข้างๆ ยังคงเหมือนเดิม ใบหน้าเย็นชา รัศมีแผ่ซ่านไม่เปลี่ยน
เธอดึงเอลินา แล้วส่งสายตาแบบ "นายเข้าใจนะ" ให้หลี่มู่ ก่อนสาวเท้าไปอีกฝั่งหนึ่ง
"หลี่มู่ มาทางนี้หน่อย ฉันมีอะไรจะบอก เป็นข้อมูลที่สำคัญมากนะ"
หยุนจิ่นโบกมือเรียกหลี่มู่ กระตือรือร้นมาก
หลี่มู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เดินเข้าไป
อย่างไรเสีย อีกฝ่ายเอ่ยถึงข้อมูลที่สำคัญมาก ก็ควรจะฟังไว้
ดึงเก้าอี้เข้ามาใกล้หยุนจิ่น หลี่มู่ทรุดตัวนั่งลง ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จางๆ จากตัวหยุนจิ่น หอมชื่นใจ
หยุนจิ่นอ้าปากจะพูด น้ำเสียงยั่วเย้า ลมหายใจหอมกรุ่น "ฉันบอกนายได้ แต่... นายจะตอบแทนฉันยังไงล่ะ?"
"จูบฉันสักที?"
ประโยคสุดท้าย หยุนจิ่นจงใจเพิ่มระดับเสียง แถมยังชำเลืองมองเฉียนซาซา