หลังกินข้าวเสร็จ หลี่มู่และทั้งสองสาวก็กลับมาที่ห้อง
บรรยากาศตอนนี้ค่อนข้างแปลกไป เพราะหลี่มู่เพิ่งบอกว่าพรุ่งนี้จะไปกับหยุนจิ่น
เขาจ้องมองเฉียนซาซา เตรียมใจไว้แล้วว่าเธออาจระเบิดอารมณ์ออกมา
แต่ประหลาดนัก หลังจากฟังจบ เฉียนซาซากลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลย เพียงตอบกลับเบา ๆ ว่า "โอ"
ส่วนเอลินา กำลังเลือกเสื้อผ้า เตรียมจะไปอาบน้ำทีหลัง
หลี่มู่เดินไปตรงหน้าเฉียนซาซา กล่าวอย่างจริงจัง: "ถ้าเธอมีความเห็นอะไร ก็พูดออกมาได้"
เฉียนซาซาสีหน้าเรียบเฉย ตอบกลับเย็นชาว่า: "นายตัดสินใจไปแล้ว ฉันจะไปมีความเห็นอะไรได้?"
"นายคิดว่าฉันจะโกรธ โมโห งอแงงั้นรึ?"
พูดจบ เฉียนซาซากอดอก ทำท่าทางทะมัดทะแมง "นายก็ดูถูกฉันเกินไปแล้ว!"
หลี่มู่อึกอักจะพูดอยู่หลายครั้ง แต่ความจริงเขาก็แอบคิดแบบนั้นนิดหน่อย
ส่วนเอลินาที่อยู่ไกลออกไป ก็ถามอย่างเอาจริงเอาจังว่า: "หลี่มู่ จริง ๆ แล้วนายมองฉันกับซาซายังไง? คิดว่าพวกเราเป็นแค่แจกันประดับ?"
หลี่มู่อึกอักอีกครั้ง แต่พลันเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง
ดูท่า ตัวเองคงคิดเล็กคิดน้อยเกินไป
เฉียนซาซาลุกขึ้น เตรียมออกไปอาบน้ำกับเอลินา
"ถึงฉันจะมองยายแก่คนนั้นไม่ถูกชะตา และคิดว่ายายแก่คนนั้นก็คงมองฉันไม่ถูกตาเหมือนกัน แต่..."
เฉียนซาซาหันหลังให้ พูดต่อเรียบ ๆ โดยไม่เหลียวกลับมามองว่า: "ฉันกับเธอก็ไม่ถึงขั้นเป็นศัตรูคู่อาฆาต ตอนนี้อยู่ในเกมเอาชีวิตรอด ทุกอย่างต้องยึดการเอาชีวิตรอดเป็นเป้าหมายหลัก"
"การร่วมมือกับเธอ ถ้ามันสร้างผลประโยชน์ให้ทีมเราได้ ฉันก็จะยอมพักเรื่องบาดหมางพวกนี้ไว้ก่อน"