ไป๋จื่อชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงยืนนิ่งรอฟังสิ่งที่ฉินเจวั่วจะพูดต่อ
สีหน้าของฉินเจวั่วจริงจังขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมาตรง ๆ
“ครูไป๋คงรู้แล้วใช่ไหมว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น นี่คือวันสิ้นโลก!
จะให้ผมพาคุณไปด้วยก็ได้ แต่คุณต้องมาเป็นคนของผม!”
รูม่านตาของไป๋จื่อเบิกกว้าง เธอมองฉินเจวั่วอย่างไม่อยากเชื่อ
“คุณ... คุณพูดว่าอะไรนะ?”
ฉินเจวั่วยิ้มบาง ๆ “ผมพูดว่าอะไร คุณน่าจะรู้อยู่แก่ใจ ผมไม่พาคนที่ไม่เกี่ยวข้องกันไปเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกหรอก!”
“แน่นอน ผมก็ไม่บังคับให้คุณเลือก ต่อให้คุณปฏิเสธก็ไม่เป็นไร!”
ฉินเจวั่วพูดอย่างไม่ใส่ใจ
ในใจเขาก็คิดเช่นนั้นจริง ๆ
แม้ไป๋จื่อจะเป็นผู้หญิงที่พรจากหงเหลวนเลือกไว้ แต่ในสายตาของฉินเจวั่วก็ไม่ได้พิเศษอะไรนัก!
พรจากหงเหลวนก็แค่มอบเสบียงเอาชีวิตรอดให้ ถึงอาจจะได้มามากก็เถอะ แต่ความสามารถผู้ฝังศพของเขาก็ให้ผลแบบเดียวกันได้
ดังนั้นฉินเจวั่วจึงไม่ได้สนใจไป๋จื่อมากนัก ถึงเธอจะสวยจริง ๆ ก็เถอะ
แต่ความสวยไม่มีประโยชน์ และไม่ได้ช่วยเพิ่มพลังต่อสู้ให้เขา!
เขาไม่อยากเสียเวลาพูดมากกับไป๋จื่อด้วย!
นี่มันวันสิ้นโลกแล้ว ใครยังมีเวลาไปพร่ำเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ กัน?
อีกอย่าง เขากับไป๋จื่อเพิ่งเจอกันครั้งแรก จะมีความรักมาจากไหน?
พวกเขาต่างก็เป็นผู้ใหญ่ ไป๋จื่อย่อมฟังความหมายของเขาออก
ตกลง ฉินเจวั่วก็จะพาเธอไป
ไม่ตกลง ต่างคนต่างไป ใครจะเป็นจะตายก็ช่าง!
“แต่... ฉันเป็นครูของคุณนะ...”
ฉินเจวั่วโบกมือ “คุณเป็นครู แต่ไม่ใช่ครูของผม!”
“เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว ผมกำลังรีบ!